To miało tylko wypełnić ciszę. Zamiast tego powstała mała artystyczna rodzina

Kiedy zaczęłam myśleć o zajęciach plastycznych dla dzieci, zdecydowanie nie stał za tym żaden wielki plan biznesowy.

Właściwie było to znacznie prostsze.

W sprzedaży obrazów czasem przychodzi okres, kiedy wszystko dzieje się naraz. Zamówienia, sprzedaż, praca. A potem znów zapada cisza.

Właśnie takie chwile chciałam jakoś sensownie wypełnić.

Pomyślałam, że mogłabym uczyć dzieci.

Wtedy zupełnie nie przypuszczałam, że kiedyś będę mierzyć się z całkiem odwrotnym problemem.

Dziś nie przyjmuję już zapisów, bo nie byłabym w stanie prowadzić zajęć dla kolejnych dzieci.

Właściwie same mnie znalazły

Zajęcia nie powstały tak, że pewnego dnia usiadłam i powiedziałam sobie: No dobrze, teraz zostanę instruktorką.

Przyszło to stopniowo i naturalnie. Zaczęli odzywać się do mnie rodzice z pytaniem, czy uczyłabym ich dzieci rysować i malować.

Więc spróbowałam.

I odkryłam, że sprawia mi to przyjemność.

Ogromną.

Zaskoczyło mnie też to, jakie dzieci do mnie przychodzą. Są zdolne, wrażliwe, ciekawe świata i często niesamowicie aktywne.

I naprawdę mają talent.

Czasem wręcz zaskakuje mnie to, co potrafią wymyślić, jak myślą o obrazie albo jak radzą sobie z czymś, co ja sama zrobiłabym zupełnie inaczej.

Stopniowo stałam się kimś więcej niż nauczycielką

Na początku byłam oczywiście panią nauczycielką, a one były dziećmi, które przychodziły do mnie na zajęcia plastyczne.

Jednak z czasem ta relacja się zmieniła.

Dzieci wracają. Znamy się coraz lepiej, a ja poznaję nie tylko to, jak tworzą, ale też jakie są.

Przynoszą mi swoje obrazki i drobne upominki. Przychodzą i mnie przytulają. Po wakacjach mówią mi, że za mną tęskniły.

I w takich chwilach uświadamiam sobie, że z czegoś, co początkowo miało tylko wypełnić wolniejszy czas między malowaniem obrazów, powstało coś zupełnie innego.

Taka nasza mała artystyczna rodzina.

I to cenię chyba najbardziej.

„Nic nie szkodzi. Chodź, poprawimy to”.

Jednej rzeczy staram się uczyć dzieci od pierwszych zajęć.

Nic nie jest źle.

Jeśli coś się nie uda, świat się nie zawali. Farba trafi nie tam, gdzie trzeba, kreska nie jest tam, gdzie miała być, coś się rozmaże albo efekt nagle nie wygląda tak, jak sobie wyobrażaliśmy?

Nic nie szkodzi.

Chodź, poprawimy to.

W malowaniu wiele rzeczy można zmienić, przemalować lub wykorzystać zupełnie inaczej. A czasem właśnie z czegoś, co początkowo wyglądało na błąd, powstaje ostatecznie najciekawsza część obrazu.

Nie chcę, żeby dzieci bały się pociągnąć pędzlem tylko dlatego, że mogłyby zrobić to źle.

Chcę, żeby próbowały.

A przede wszystkim, żeby wychodziły z poczuciem, że czegoś dokonały.

Dlatego często słyszą ode mnie:

„To jest piękne”.

„Świetnie”.

„Super!”

„Ale z ciebie zdolniacha”.

Może to zwykłe słowa. Ale dla dziecka potrafią czasem zdziałać naprawdę wiele.

Nie musisz robić wszystkiego dokładnie tak jak ja

Oczywiście czegoś je uczę. Pokazuję im technikę, prowadzę je i czasem potrzebuję, żeby wypróbowały konkretny sposób działania.

Jednocześnie jednak nie chcę dziesięciu takich samych obrazków.

Czasem pozwalam im robić wszystko po swojemu. Innym razem idziemy na kompromis:

„Jasne, możesz. Ale najpierw spróbujemy tego, co chcę ci pokazać”.

I to działa.

Sama mam dwoje dzieci, więc już całkiem dobrze wiem, że nie trzeba dziecka do wszystkiego zmuszać. Często wystarczy znaleźć sposób, żeby odpowiednio je pokierować.

Jeśli naprawdę nie chce czegoś robić, nie zmuszam go.

Moim zdaniem zajęcia plastyczne nie powinny być miejscem, w którym dziecko przez dziewięćdziesiąt minut wykonuje polecenia dorosłego.

Ma się uczyć, ale jednocześnie musi mu to sprawiać przyjemność.

A czego dzieci nauczyły mnie?

Na pewno cierpliwości.

Chociaż przy dwójce własnych dzieci miałam już wcześniej w tej kwestii trochę praktyki. 😄

Ale nauczyły mnie jeszcze jednej rzeczy.

Nie bać się kolorów.

Dzieci czasem nie zastanawiają się nad nimi tak głęboko jak my, dorośli. Po prostu sięgają po kolor, który im się podoba. Próbują połączeń, na które sama być może bym się nie zdecydowała.

I często to działa.

Pod tym względem są dla mnie inspiracją.

Uczę je tak, jak czuję

Nie mam żadnej skomplikowanej filozofii, według której prowadziłabym swoje zajęcia.

Uczę dzieci tak, jak czuję.

Jestem serdeczna, naprawdę lubię dzieci i chcę, żeby dobrze się u mnie czuły. Sądząc po reakcjach rodziców i samych dzieci, mam poczucie, że właśnie takie podejście się sprawdza.

Nie chcę być tylko osobą, która stoi przy stole i sprawdza, czy dziecko prawidłowo trzyma pędzel.

Chcę je czegoś nauczyć. Chcę, żeby rozwijały się w swojej twórczości.

Ale równie ważne jest dla mnie to, jak się przy tym czują.

Co chciałabym, żeby kiedyś wyniosły z tych zajęć?

Oczywiście ucieszę się, jeśli nauczą się rysować i malować.

Ale jeszcze większą radość sprawi mi, jeśli wyniosą z nich coś więcej.

Zadowolenie z tego, co same stworzyły.

Przyjaźń.

Zrozumienie.

Odwagę, by czegoś spróbować.

A przede wszystkim świadomość, że nie wszystko musi być doskonałe, a błąd nie oznacza końca.

Może go poprawimy.

Może ją przemalujemy.

A może ostatecznie powstanie z niej coś jeszcze lepszego, niż pierwotnie planowaliśmy.

A kiedy patrzę na to z perspektywy czasu, jest w tym właściwie coś całkiem zabawnego.

Zajęcia miały początkowo jedynie wypełnić okres, kiedy wokół obrazów zapadnie cisza.

Dziś bez tego dziecięcego śmiechu, kolorów, obrazków, uścisków i naszego wspólnego tworzenia w mojej pracowni byłoby już zdecydowanie zbyt cicho.