Het was alleen bedoeld om de stilte te vullen. In plaats daarvan ontstond er een kleine kunstenaarsfamilie

Toen ik begon na te denken over teken- en schilderlessen voor kinderen, zat daar beslist geen groots ondernemingsplan achter.

Het was eigenlijk veel eenvoudiger.

Bij de verkoop van schilderijen zijn er soms periodes waarin alles tegelijk komt. Opdrachten, verkopen, werk. En dan wordt het weer stil.

Juist die momenten wilde ik op een zinvolle manier invullen.

Ik bedacht dat ik kinderen les zou kunnen geven.

Toen had ik nog geen idee dat ik ooit met precies het tegenovergestelde probleem zou zitten.

Inmiddels neem ik geen nieuwe kinderen meer aan, omdat ik daar geen ruimte meer voor heb.

Eigenlijk hebben ze mij zelf gevonden

De lessen zijn niet ontstaan doordat ik op een dag ging zitten en zei: Zo, nu word ik docente.

Het kwam geleidelijk en vanzelf. Ouders begonnen contact met me op te nemen met de vraag of ik hun kinderen wilde leren tekenen en schilderen.

Dus probeerde ik het.

En ik ontdekte dat ik het leuk vond.

Heel leuk.

Bovendien verrasten de kinderen die bij me kwamen me. Ze zijn vaardig, opmerkzaam, nieuwsgierig en vaak ongelooflijk actief.

En ze hebben echt talent.

Soms verbaast het me wat ze allemaal bedenken, hoe ze over een schilderij nadenken of hoe ze iets aanpakken wat ik zelf heel anders zou hebben gedaan.

Gaandeweg werd ik iets meer dan een juf

In het begin was ik natuurlijk de juf en waren zij de kinderen die bij mij teken- en schilderles volgden.

Maar na verloop van tijd veranderde die band.

De kinderen blijven terugkomen. We leren elkaar steeds beter kennen en ik ontdek niet alleen hoe ze werken, maar ook wie ze zijn.

Ze brengen hun tekeningen en kleine cadeautjes voor me mee. Ze komen binnen en geven me een knuffel. Na de vakantie vertellen ze me dat ze me hebben gemist.

En op zulke momenten besef ik dat iets wat oorspronkelijk alleen de rustigere tijd tussen de schilderijen moest opvullen, is uitgegroeid tot iets heel anders.

Ons eigen kleine creatieve gezin.

En misschien waardeer ik dat nog wel het allermeest.

“Dat geeft niet. Kom, we maken het weer goed.”

Eén ding probeer ik de kinderen vanaf de allereerste les mee te geven.

Niets is fout.

Als iets niet lukt, vergaat de wereld niet. De verf komt ergens anders terecht, een lijn staat niet waar die moest staan, iets raakt uitgeveegd of het resultaat ziet er ineens anders uit dan je had gedacht?

Dat geeft niet.

Kom, we maken het weer goed.

Bij het schilderen kun je veel veranderen, overschilderen of op een heel andere manier gebruiken. En soms wordt juist iets wat eerst een fout leek, uiteindelijk het interessantste deel van het schilderij.

Ik wil niet dat kinderen bang zijn om een penseelstreek te zetten, alleen omdat die verkeerd zou kunnen zijn.

Ik wil dat ze dingen uitproberen.

En vooral dat ze naar huis gaan met het gevoel dat ze iets hebben bereikt.

Daarom horen ze me vaak zeggen:

“Wat mooi.”

“Uitstekend.”

“Super!”

“Wat knap van je.”

Misschien zijn het gewone woorden. Maar voor een kind kunnen ze soms ontzettend veel betekenen.

Je hoeft niet alles precies op mijn manier te doen

Natuurlijk leer ik ze iets. Ik laat ze technieken zien, begeleid ze en soms wil ik dat ze een bepaalde werkwijze uitproberen.

Maar ik wil ook geen tien identieke tekeningen.

Soms laat ik ze helemaal hun eigen gang gaan. Een andere keer sluiten we een compromis:

“Natuurlijk mag dat. Maar eerst proberen we dit, wat ik je graag wil laten zien.”

En het werkt.

Ik heb zelf twee kinderen, dus inmiddels weet ik heel goed dat je een kind niet overal toe hoeft te dwingen. Vaak hoef je alleen maar de juiste manier te vinden om het op weg te helpen.

Als een kind iets echt niet wil doen, dwing ik het niet.

Een teken- en schilderles hoort volgens mij geen plek te zijn waar een kind negentig minuten lang opdrachten van een volwassene uitvoert.

Het moet iets leren, maar er tegelijk ook plezier in hebben.

En wat hebben de kinderen mij geleerd?

Geduld, zonder twijfel.

Al had ik met twee eigen kinderen op dat vlak al wat oefening gehad. 😄

Maar ze hebben me nog iets geleerd.

Niet bang te zijn voor kleur.

Kinderen denken daar soms minder ingewikkeld over na dan wij volwassenen. Ze pakken gewoon een kleur die ze mooi vinden. Ze proberen combinaties uit waar ik zelf misschien niet aan zou beginnen.

En vaak werkt het gewoon.

Daarin inspireren ze me.

Ik geef les vanuit mijn gevoel

Ik heb geen ingewikkelde filosofie waarop ik mijn lessen baseer.

Ik geef kinderen les vanuit mijn gevoel.

Ik ben hartelijk, ik houd echt van kinderen en ik wil dat ze zich bij mij op hun gemak voelen. Aan de reacties van ouders en de kinderen zelf merk ik dat deze aanpak werkt.

Ik wil niet alleen iemand zijn die naast de tafel staat en controleert of een kind het penseel goed vasthoudt.

Ik wil ze iets leren. Ik wil dat ze groeien in hun creatieve werk.

Maar net zo belangrijk vind ik hoe ze zich daarbij voelen.

Wat hoop ik dat ze later meenemen?

Natuurlijk ben ik blij als ze leren tekenen en schilderen.

Maar nog blijer ben ik als ze ook iets anders meenemen.

Tevredenheid over wat ze zelf hebben gemaakt.

Vriendschap.

Begrip.

De moed om iets te proberen.

En vooral het besef dat niet alles perfect hoeft te zijn en een fout niet het einde betekent.

Misschien herstellen we die.

Misschien schilderen we haar over.

En misschien ontstaat er uiteindelijk iets nog mooiers dan we oorspronkelijk hadden gepland.

Als ik erop terugkijk, zit daar eigenlijk iets grappigs in.

De cursussen waren oorspronkelijk alleen bedoeld om de periodes op te vullen waarin het rond de schilderijen stil zou worden.

Nu zou het zonder dat kindergelach, de kleuren, de tekeningen, de knuffels en ons samen creëren veel te stil zijn in mijn atelier.