Ήταν μόνο για να γεμίσει τη σιωπή. Αντί γι’ αυτό, γεννήθηκε μια μικρή εικαστική οικογένεια

Όταν άρχισα να σκέφτομαι τα μαθήματα εικαστικών για παιδιά, σίγουρα δεν υπήρχε πίσω από αυτό κάποιο μεγάλο επιχειρηματικό σχέδιο.

Στην πραγματικότητα, ήταν πολύ πιο απλό.

Στις πωλήσεις πινάκων, υπάρχουν περίοδοι που όλα συμβαίνουν ταυτόχρονα. Παραγγελίες, πωλήσεις, δουλειά. Κι ύστερα έρχεται πάλι ησυχία.

Ήθελα να γεμίσω ακριβώς αυτές τις στιγμές με κάτι ουσιαστικό.

Σκέφτηκα ότι θα μπορούσα να διδάσκω παιδιά.

Τότε δεν φανταζόμουν καθόλου ότι μια μέρα θα αντιμετώπιζα το ακριβώς αντίθετο πρόβλημα.

Σήμερα δεν δέχομαι άλλες εγγραφές, γιατί δεν θα μπορούσα να αναλάβω περισσότερα παιδιά.

Στην πραγματικότητα, εκείνα με βρήκαν μόνα τους

Τα μαθήματα δεν ξεκίνησαν επειδή μια μέρα κάθισα και είπα: Ωραία, τώρα θα γίνω δασκάλα.

Ήρθε σταδιακά και φυσικά. Άρχισαν να επικοινωνούν μαζί μου γονείς και να με ρωτούν αν θα μπορούσα να μάθω στα παιδιά τους σχέδιο και ζωγραφική.

Κι έτσι το δοκίμασα.

Και ανακάλυψα ότι μου αρέσει.

Πολύ.

Με εξέπληξαν επίσης τα παιδιά που έρχονται στα μαθήματά μου. Είναι επιδέξια, παρατηρητικά, γεμάτα περιέργεια και συχνά απίστευτα δραστήρια.

Και έχουν πραγματικά ταλέντο.

Μερικές φορές με εκπλήσσουν όσα μπορούν να σκεφτούν, ο τρόπος που προσεγγίζουν έναν πίνακα ή που αντιμετωπίζουν κάτι το οποίο εγώ θα έκανα εντελώς διαφορετικά.

Σταδιακά, ο ρόλος μου ως δασκάλας έγινε κάτι λίγο διαφορετικό

Στην αρχή, φυσικά, εγώ ήμουν η δασκάλα κι εκείνα ήταν τα παιδιά που έρχονταν στο μάθημα εικαστικών μου.

Όμως, με τον καιρό, αυτή η σχέση άλλαξε.

Τα παιδιά επιστρέφουν. Γνωριζόμαστε όλο και καλύτερα κι εγώ μαθαίνω όχι μόνο πώς δημιουργούν, αλλά και τι χαρακτήρες είναι.

Μου φέρνουν τις ζωγραφιές τους και μικρά δωράκια. Έρχονται και με αγκαλιάζουν. Μετά τις διακοπές μού λένε ότι τους έλειψα.

Και σε τέτοιες στιγμές συνειδητοποιώ ότι κάτι που αρχικά προοριζόταν απλώς να γεμίσει τον ελεύθερο χρόνο ανάμεσα στους πίνακες εξελίχθηκε σε κάτι εντελώς διαφορετικό.

Η δική μας μικρή εικαστική οικογένεια.

Και αυτό ίσως το εκτιμώ περισσότερο απ’ όλα.

«Δεν πειράζει. Έλα, θα το διορθώσουμε.»

Υπάρχει κάτι που προσπαθώ να μάθω στα παιδιά από το πρώτο κιόλας μάθημα.

Τίποτα δεν είναι λάθος.

Αν κάτι δεν πετύχει, δεν χάθηκε ο κόσμος. Ξέφυγε το χρώμα, η γραμμή δεν μπήκε εκεί που έπρεπε, κάτι μουτζουρώθηκε ή ξαφνικά το αποτέλεσμα δεν είναι όπως το φανταζόσουν;

Δεν πειράζει.

Έλα, θα το διορθώσουμε.

Στη ζωγραφική πολλά μπορούν να αλλάξουν, να ζωγραφιστούν ξανά από πάνω ή να αξιοποιηθούν με εντελώς διαφορετικό τρόπο. Και μερικές φορές, αυτό που αρχικά έμοιαζε με λάθος γίνεται τελικά το πιο ενδιαφέρον σημείο του πίνακα.

Δεν θέλω τα παιδιά να φοβούνται να κάνουν μια πινελιά μόνο και μόνο επειδή μπορεί να είναι λάθος.

Θέλω να δοκιμάζουν.

Και κυρίως να φεύγουν με την αίσθηση ότι κατάφεραν κάτι.

Γι’ αυτό με ακούνε συχνά να λέω:

«Είναι πανέμορφο.»

«Μπράβο.»

«Τέλεια!»

«Πόσο καλά τα καταφέρνεις!»

Ίσως είναι απλά λόγια. Για ένα παιδί όμως μερικές φορές μπορούν να κάνουν πάρα πολλά.

Δεν χρειάζεται να τα κάνεις όλα ακριβώς όπως εγώ

Φυσικά και τους μαθαίνω πράγματα. Τους δείχνω τεχνικές, τα καθοδηγώ και κάποιες φορές χρειάζεται να δοκιμάσουν μια συγκεκριμένη διαδικασία.

Ταυτόχρονα, όμως, δεν θέλω δέκα ίδιες ζωγραφιές.

Μερικές φορές τα αφήνω να κάνουν τα πάντα με τον δικό τους τρόπο. Άλλες φορές βρίσκουμε μια μέση λύση:

«Φυσικά, μπορείς. Αλλά πρώτα ας δοκιμάσουμε αυτό που θέλω να σου δείξω.»

Και λειτουργεί.

Έχω κι εγώ δύο παιδιά, οπότε ξέρω πια αρκετά καλά ότι δεν χρειάζεται να πιέζουμε ένα παιδί για τα πάντα. Συχνά αρκεί να βρούμε τον τρόπο να το καθοδηγήσουμε σωστά.

Αν πραγματικά δεν θέλει να κάνει κάτι, δεν το αναγκάζω.

Πιστεύω ότι το μάθημα εικαστικών δεν πρέπει να είναι ένας χώρος όπου το παιδί εκτελεί τις εντολές ενός ενήλικα για ενενήντα λεπτά.

Πρέπει να μαθαίνει, αλλά ταυτόχρονα και να το απολαμβάνει.

Και τι έμαθαν τα παιδιά σ’ εμένα;

Σίγουρα υπομονή.

Αν και με τα δύο δικά μου παιδιά είχα ήδη κάποια εξάσκηση σ’ αυτό. 😄

Μου έμαθαν όμως και κάτι ακόμη.

Να μη φοβάμαι τα χρώματα.

Τα παιδιά μερικές φορές δεν σκέφτονται τα χρώματα τόσο περίπλοκα όσο εμείς οι ενήλικες. Απλώς διαλέγουν το χρώμα που τους αρέσει. Δοκιμάζουν συνδυασμούς που ίσως εγώ να μην τολμούσα.

Και συχνά λειτουργούν.

Σε αυτό είναι πηγή έμπνευσης για μένα.

Τα διδάσκω όπως το νιώθω

Δεν έχω κάποια περίπλοκη φιλοσοφία που να καθοδηγεί τα μαθήματά μου.

Διδάσκω τα παιδιά όπως το νιώθω.

Είμαι ζεστός άνθρωπος, αγαπώ πραγματικά τα παιδιά και θέλω να νιώθουν όμορφα κοντά μου. Από τις αντιδράσεις των γονιών αλλά και των ίδιων των παιδιών, αισθάνομαι ότι αυτή ακριβώς η προσέγγιση λειτουργεί.

Δεν θέλω να είμαι απλώς ο άνθρωπος που στέκεται δίπλα στο τραπέζι και ελέγχει αν το παιδί κρατάει σωστά το πινέλο.

Θέλω να τους μάθω πράγματα. Θέλω να εξελίσσονται στη δημιουργία τους.

Αλλά εξίσου σημαντικό για μένα είναι πώς νιώθουν καθώς δημιουργούν.

Τι θα ήθελα να πάρουν κάποτε μαζί τους;

Φυσικά θα χαρώ αν μάθουν να σχεδιάζουν και να ζωγραφίζουν.

Θα χαρώ όμως ακόμη περισσότερο αν πάρουν μαζί τους και κάτι άλλο.

Ικανοποίηση για όσα δημιούργησαν μόνα τους.

Φιλία.

Κατανόηση.

Το θάρρος να δοκιμάσουν κάτι.

Και κυρίως την επίγνωση ότι δεν χρειάζεται να είναι όλα τέλεια και ένα λάθος δεν σημαίνει το τέλος.

Ίσως το διορθώσουμε.

Ίσως ζωγραφίσουμε από πάνω του.

Και ίσως τελικά προκύψει από αυτό κάτι ακόμη καλύτερο απ’ ό,τι είχαμε αρχικά σχεδιάσει.

Και όταν το σκέφτομαι εκ των υστέρων, υπάρχει κάτι αρκετά αστείο σε όλο αυτό.

Τα μαθήματα αρχικά προορίζονταν απλώς να γεμίσουν τις περιόδους που θα επικρατούσε ησυχία γύρω από τους πίνακες.

Σήμερα πια, χωρίς αυτά τα παιδικά γέλια, τα χρώματα, τις ζωγραφιές, τις αγκαλιές και τις στιγμές που δημιουργούμε μαζί, το ατελιέ μου θα ήταν υπερβολικά ήσυχο.