Czerń, biel i twarz. Zdecydowanie na tym nie kończę. Kto będzie następny?

Na początku wakacji pokazałam wam coś, co znów było nieco inne w mojej twórczości.

Bez delikatnego cieniowania ołówkiem. Bez kolorów, warstw akrylu i długiego szukania odpowiedniego odcienia.

Tym razem tylko czerń, biel i twarz.

I choć wtedy sama jeszcze nie wiedziałam, dokąd zaprowadzi mnie ta droga, dziś jednego jestem już całkowicie pewna.

Zdecydowanie na tym nie kończę. Wręcz przeciwnie.

Kiedy wystarczą tylko czerń i biel

W tym sposobie tworzenia podoba mi się właśnie jego prostota.

Na pierwszy rzut oka.

Bo w rzeczywistości czerń i biel niczego nie wybaczają.

Nie ma się do dyspozycji dziesiątek odcieni, którymi można stopniowo modelować portret. Nie ma tu zbyt wiele miejsca na „jeszcze trochę to poprawię”.

Każda linia, każda czarna płaszczyzna i każde miejsce, które zostawiam zupełnie białe, decydują o efekcie.

I może właśnie dlatego sprawia mi to tyle radości.

Z kilku wyrazistych pociągnięć stopniowo zaczyna wyłaniać się twarz. Nagle pojawiają się oczy, wyraz twarzy, włosy, zarost… i człowiek, którego rozpoznajecie, choć na płótnie tak naprawdę wielu rzeczy w ogóle nie ma.

Czasem bowiem nie trzeba namalować wszystkiego, by było widać wszystko, co istotne.

Od pierwszego portretu do kolejnych

Kiedy na początku wakacji pokazałam pierwszy portret stworzony w ten sposób, traktowałam go trochę jak eksperyment.

Chciałam spróbować czegoś nowego. Uwolnić się od detali, kolorów i klasycznego sposobu, w jaki zwykle buduję portret.

Ale na jednym się nie skończyło.

Stopniowo przybywały kolejne twarze, a z każdą z nich ten styl sprawiał mi jeszcze więcej radości.

Każdy portret działa zupełnie inaczej. W jednym decydują oczy, w innym charakterystyczna fryzura, zarost, usta albo jeden wyrazisty cień.

I właśnie w tym tkwi dla mnie magia całej serii.

Posca w dłoni i żadnej gumki

Dużą rolę w tych obrazach odgrywają też markery POSCA, którymi pracuję bezpośrednio na płótnie.

I tu zaczyna się zabawa.

Ołówek można wymazać. Farbę czasem da się zamalować.

Ale kiedy prowadzisz wyrazistą czarną linię po białym płótnie, musisz jej po prostu zaufać. 😄

Może właśnie dlatego ta twórczość ma zupełnie inną energię niż moje klasyczne portrety.

Jest szybsza, odważniejsza i bardziej surowa. Zmusza mnie do innego spojrzenia na twarz i szukania tylko tego, co jest dla niej naprawdę charakterystyczne.

To nie zastępstwo. To kolejna droga.

Nie oznacza to, że porzucam moje pozostałe obrazy.

Wręcz przeciwnie.

Nadal kocham ołówek. Nadal będę malować akrylami, tworzyć portrety, eksperymentować i próbować nowych rzeczy.

Nigdy bowiem nie chciałam zamykać się w jednym stylu tylko dlatego, że ludzie mnie po nim rozpoznają.

Tworzenie sprawia mi radość właśnie wtedy, gdy mogę się rozwijać.

A ta czarno-biała seria po prostu dołączyła do moich pozostałych prac.

Trochę zadziorna.

Trochę minimalistyczna.

I bardzo moja.

A teraz ciekawi mnie tylko jedno…

Kiedy patrzę na portrety, które już powstały, automatycznie myślę o kolejnej twarzy.

Kto idealnie sprawdziłby się w tym stylu?

Wyraziste oczy? Charakterystyczne rysy? Kultowa fryzura? Zarost? A może ktoś, kogo zupełnie nie spodziewałabym się w takim wydaniu?

Oczywiście mam już w głowie kilka nazwisk.

Ale tym razem interesuje mnie też wasza opinia.

Więc zdecydowanie nie kończę. Mam raczej wrażenie, że dopiero zaczynam.

A pytanie na koniec jest właściwie bardzo proste:

Kto będzie następny? 🤎