Ag tús laethanta saoire an tsamhraidh, chuir mé rud éigin os bhur gcomhair a bhí beagán difriúil arís i mo shaothar.
Gan aon scáthú mín le peann luaidhe. Gan dathanna, sraitheanna aicriligh ná cuardach fada ar an lí cheart.
An uair seo, gan ach dubh, bán agus aghaidh.
Agus cé nach raibh a fhios agam féin an uair sin fós cá dtabharfadh an bealach seo mé, tá rud amháin ar eolas agam anois go lánchinnte.
Is cinnte nach bhfuil mé ag éirí as. A mhalairt ar fad.
Nuair is leor dubh agus bán amháin
Is í simplíocht an mhodha chruthaitheachta seo go díreach a thaitníonn liom.
Ar an gcéad amharc.
Mar i ndáiríre, ní cheileann dubh agus bán aon bhotún.
Níl na deicheanna líonna ar fáil duit chun cruth na portráide a fhorbairt de réir a chéile. Níl mórán spáis anseo do “ceartóidh mé beagáinín eile é”.
Bíonn tionchar cinniúnach ar an toradh ag gach líne, gach achar dubh agus gach áit a fhágaim go hiomlán bán.
Agus d’iompair’fhéidir gurb é sin go díreach an fáth a dtaitníonn sé chomh mór liom.
Tagann aghaidh chun solais de réir a chéile as cúpla stríoc láidir. Go tobann, feictear súile, dreach, gruaig, féasóg… agus duine a aithníonn sibh, cé go bhfuil go leor rudaí nach bhfuil ar an chanbhás ar chor ar bith.
Uaireanta, ní gá gach rud a phéinteáil chun go bhfeicfear gach rud atá tábhachtach.
Ón gcéad phortráid go dtí na cinn eile
Nuair a thaispeáin mé an chéad phortráid a rinne mé ar an mbealach seo ag tús laethanta saoire an tsamhraidh, thit’fhéach mé uirthi mar thurgnamh, a bheag nó a mhór.
Theastaigh uaim triail a bhaint as rud nua. Mé féin a shaoradh ó mhionsonraí, ó dhathanna agus ón ngnáthbhealach clasaiceach a dtógaim portráid leis.
Ach níor fhan mé le ceann amháin.
Tháinig aghaidheanna eile leo de réir a chéile, agus le gach ceann acu thaitin an stíl seo níos mó fós liom.
Oibríonn gach portráid ar bhealach go hiomlán difriúil. I gceann amháin, is iad na súile is tábhachtaí; i gceann eile, stíl ghruaige shainiúil, féasóg, liopaí nó scáth láidir amháin.
Agus is ansin go díreach atá draíocht na sraithe ar fad domsa.
Posca i mo lámh agus gan scriosán ar bith
Tá ról mór ag marcóirí POSCA sna pictiúir seo freisin; oibrím leo go díreach ar an gcanbhás.
Agus seo an chuid spraíúil.
Is féidir peann luaidhe a scriosadh. Uaireanta is féidir péinteáil thar phéint.
Ach nuair a tharraingíonn tú líne láidir dhubh trasna canbháis bháin, níl le déanamh agat ach muinín a bheith agat aisti. 😄
B’fhéidir gurb é sin cuid den chúis go bhfuil fuinneamh go hiomlán difriúil sa saothar seo seachas i mo chuid portráidí clasaiceacha.
Tá sé níos tapúla, níos dána agus níos amha. Cuireann sé iallach orm breathnú ar an aghaidh ar bhealach eile agus gan ach an rud atá fíorshainiúil di a lorg.
Ní rud é a thagann in áit rud eile. Is bealach eile é.
Ní chiallaíonn sé go bhfuil mé ag tréigean mo chuid pictiúr eile.
A mhalairt ar fad.
Is breá liom fós an peann luaidhe. Leanfaidh mé orm ag péinteáil le haicrileach, ag cruthú portráidí, ag déanamh turgnamh agus ag baint triail as rudaí nua.
Níor theastaigh uaim riamh fanacht sáinnithe in aon stíl amháin díreach toisc go n-aithníonn daoine mé uaithi.
Is nuair is féidir liom dul chun cinn a dhéanamh a thaitníonn an chruthaitheacht liom i ndáiríre.
Agus tháinig an tsraith dhubh agus bhán seo isteach i measc mo shaothair eile go nádúrtha.
Beagán dána.
Beagán íostach.
Agus an-phearsanta domsa.
Agus anois tá rud amháin ba mhaith liom a fháil amach…
Nuair a fhéachaim ar na portráidí atá déanta cheana, smaoiním go huathoibríoch ar an gcéad aghaidh eile.
Cé a thit’oirfeadh go foirfe don stíl seo?
Súile láidre? Gnéithe sainiúla? Stíl ghruaige íocónach? Féasóg? Nó duine nach mbeinn ag súil leis ar chor ar bith sa stíl seo?
Tá cúpla ainm i luigh’intinn cheana féin, ar ndóigh.
Ach an uair seo ba mhaith liom bhur dtuairimse a chloisteáil freisin.
Mar sin, is cinnte nach bhfuil mé ag éirí as. Is mó an mothú atá agam nach bhfuil mé ach ag tosú.
Agus tá an cheist dheireanach an-simplí i ndáiríre:







