Μαύρο, λευκό και ένα πρόσωπο. Σίγουρα δεν σταματώ εδώ. Ποιος θα είναι ο επόμενος;

Στην αρχή των καλοκαιρινών διακοπών σάς παρουσίασα κάτι που ήταν και πάλι λίγο διαφορετικό στη δουλειά μου.

Χωρίς απαλές σκιάσεις με μολύβι. Χωρίς χρώματα, στρώσεις ακρυλικού ή πολύωρη αναζήτηση της σωστής απόχρωσης.

Αυτή τη φορά μόνο μαύρο, λευκό και ένα πρόσωπο.

Κι ενώ τότε ούτε εγώ η ίδια ήξερα ακόμη πού θα με οδηγούσε αυτός ο δρόμος, σήμερα ξέρω ένα πράγμα με απόλυτη βεβαιότητα.

Σίγουρα δεν σταματώ εδώ. Κάθε άλλο.

Όταν αρκούν μόνο το μαύρο και το λευκό

Αυτό που μου αρέσει σε αυτόν τον τρόπο δημιουργίας είναι ακριβώς η απλότητά του.

Με την πρώτη ματιά.

Γιατί στην πραγματικότητα το μαύρο και το λευκό δεν συγχωρούν τίποτα.

Δεν έχετε στη διάθεσή σας δεκάδες αποχρώσεις για να πλάσετε σταδιακά το πορτρέτο. Δεν υπάρχει πολύ περιθώριο για το «θα το διορθώσω λίγο ακόμη».

Κάθε γραμμή, κάθε μαύρη επιφάνεια και κάθε σημείο που αφήνω ολόλευκο καθορίζει το αποτέλεσμα.

Και ίσως γι’ αυτό ακριβώς το απολαμβάνω τόσο.

Μέσα από λίγες έντονες πινελιές αρχίζει σταδιακά να αναδύεται ένα πρόσωπο. Ξαφνικά εμφανίζονται μάτια, έκφραση, μαλλιά, γένια… κι ένας άνθρωπος που αναγνωρίζετε, παρόλο που στον καμβά λείπουν στην πραγματικότητα τόσα πολλά.

Μερικές φορές δεν χρειάζεται να ζωγραφίσεις τα πάντα για να φανεί καθετί ουσιαστικό.

Από το πρώτο πορτρέτο στα επόμενα

Όταν παρουσίασα στην αρχή των καλοκαιρινών διακοπών το πρώτο πορτρέτο που δημιούργησα με αυτόν τον τρόπο, το έβλεπα κάπως σαν πείραμα.

Ήθελα να δοκιμάσω κάτι καινούργιο. Να αποδεσμευτώ από τις λεπτομέρειες, τα χρώματα και τον κλασικό τρόπο με τον οποίο συνήθως χτίζω ένα πορτρέτο.

Όμως δεν έμεινα στο ένα.

Σταδιακά προστέθηκαν κι άλλα πρόσωπα και με καθένα τους αυτό το ύφος άρχισε να με συναρπάζει ακόμη περισσότερο.

Κάθε πορτρέτο λειτουργεί εντελώς διαφορετικά. Σε κάποιο καθοριστικό ρόλο παίζουν τα μάτια, σε άλλο το χαρακτηριστικό χτένισμα, τα γένια, τα χείλη ή μία και μόνη έντονη σκιά.

Και ακριβώς εκεί βρίσκεται για μένα η μαγεία όλης της σειράς.

Με Posca στο χέρι και χωρίς γόμα

Σημαντικό ρόλο σε αυτούς τους πίνακες παίζουν επίσης οι μαρκαδόροι POSCA, με τους οποίους δουλεύω απευθείας πάνω στον καμβά.

Κι εδώ αρχίζει το διασκεδαστικό κομμάτι.

Το μολύβι μπορείτε να το σβήσετε. Το χρώμα μερικές φορές μπορείτε να το καλύψετε με άλλο.

Όταν όμως τραβάτε μια έντονη μαύρη γραμμή πάνω σε λευκό καμβά, πρέπει απλώς να την εμπιστευτείτε. 😄

Ίσως και γι’ αυτό αυτή η δουλειά έχει εντελώς διαφορετική ενέργεια από τα κλασικά μου πορτρέτα.

Είναι πιο γρήγορη, πιο τολμηρή και πιο ακατέργαστη. Με αναγκάζει να βλέπω το πρόσωπο διαφορετικά και να αναζητώ μόνο όσα το χαρακτηρίζουν πραγματικά.

Δεν είναι αντικατάσταση. Είναι ένας ακόμη δρόμος.

Αυτό δεν σημαίνει ότι εγκαταλείπω τους υπόλοιπους πίνακές μου.

Ακριβώς το αντίθετο.

Εξακολουθώ να αγαπώ το μολύβι. Θα συνεχίσω να ζωγραφίζω με ακρυλικά, να δημιουργώ πορτρέτα, να πειραματίζομαι και να δοκιμάζω καινούργια πράγματα.

Γιατί ποτέ δεν ήθελα να μείνω εγκλωβισμένη σε ένα μόνο ύφος απλώς και μόνο επειδή ο κόσμος με αναγνωρίζει μέσα από αυτό.

Απολαμβάνω τη δημιουργία ακριβώς όταν μπορώ να εξελίσσομαι.

Κι αυτή η ασπρόμαυρη σειρά απλώς προστέθηκε στα υπόλοιπα έργα μου.

Λίγο αυθάδης.

Λίγο μινιμαλιστική.

Και πολύ δική μου.

Και τώρα με απασχολεί ένα μόνο πράγμα…

Όταν κοιτάζω τα πορτρέτα που έχουν ήδη δημιουργηθεί, σκέφτομαι αυτόματα το επόμενο πρόσωπο.

Ποιος θα ταίριαζε απόλυτα σε αυτό το ύφος;

Έντονα μάτια; Χαρακτηριστικά γνωρίσματα; Εμβληματικό χτένισμα; Γένια; Ή μήπως κάποιος που δεν θα περίμενα καθόλου να δω αποδοσμένο έτσι;

Φυσικά, έχω ήδη μερικά ονόματα στο μυαλό μου.

Αλλά αυτή τη φορά με ενδιαφέρει και η δική σας γνώμη.

Οπότε σίγουρα δεν σταματώ εδώ. Μάλλον νιώθω πως μόλις αρχίζω.

Και η ερώτηση για το τέλος είναι στην πραγματικότητα πολύ απλή:

Ποιος θα είναι ο επόμενος; 🤎