Αν μου έλεγε κάποιος πριν από μερικά χρόνια ότι θα είχα το δικό μου ατελιέ, θα δίδασκα παιδιά και ενήλικες, θα πουλούσα τους πίνακές μου και θα ζούσα από όσα δημιουργώ με τα ίδια μου τα χέρια, μάλλον θα γελούσα μαζί του.

Όχι επειδή δεν το ήθελα. Απλώς τότε δεν μπορούσα καν να φανταστώ ότι θα κατάφερνα κάτι τέτοιο.

Και ξέρετε κάτι;

Ούτε σήμερα νιώθω ότι τα καταφέρνω σε όλα. Απλώς τώρα ξέρω ότι αυτό δεν πειράζει καθόλου.

Να περιμένω ώσπου να γίνω αρκετά καλή

Άρχισα να σχεδιάζω πορτρέτα το 2018. Έναν χρόνο αργότερα ήρθαν τα ακρυλικά.

Δεν είχα ένα τέλεια εξοπλισμένο ατελιέ, χρόνια εμπειρίας, μια καλά μελετημένη επωνυμία ούτε ένα επιχειρηματικό σχέδιο δέκα σελίδων.

Απλώς ξεκίνησα.

Φυσικά ήρθαν και οι αμφιβολίες. Είναι αρκετά καλό; Θα αρέσει σε κάποιον; Θα αγοράσει άραγε κανείς έναν πίνακά μου; Θα μπορέσω κάποτε να μεταδώσω κάτι και στους άλλους;

Νομίζω πως πολλοί άνθρωποι κάνουν παρόμοιες ερωτήσεις στον εαυτό τους. Αν όμως περίμενα να φύγουν όλες, πιθανότατα δεν θα ξεκινούσα ποτέ.

Ο πρώτος πίνακας δεν ήταν ο καλύτερος

Όταν κοιτάζω σήμερα κάποια παλαιότερα έργα μου, πολλά πράγματα θα τα έκανα εντελώς διαφορετικά.

Και αυτό είναι καλό.

Ακριβώς έτσι βλέπω πόσο έχω εξελιχθεί όλα αυτά τα χρόνια.

Συχνά περιμένουμε την τελειότητα και μόνο τότε θέλουμε να δείξουμε τη δουλειά μας στον κόσμο. Όμως κανείς δεν ξεκινά ως επαγγελματίας.

Πίσω από κάθε πίνακα στην ιστοσελίδα μου ή στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης κρύβονται ώρες δουλειάς, αποτυχημένες προσπάθειες, διορθώσεις, θυμός αλλά και χαρά.

Μερικές φορές ήθελα να γυρίσω ολόκληρο τον καμβά προς τον τοίχο και να μην τον ξανακοιτάξω ποτέ. 😄 Τελικά, όμως, πάντα επέστρεφα σε αυτόν.

Και ξαφνικά ήρθε το δικό μου ατελιέ

Το καλοκαίρι του 2024 έκανα ένα ακόμη μεγάλο βήμα.

Άνοιξα το δικό μου ατελιέ.

Ξαφνικά είχα έναν χώρο όχι μόνο για μένα και τους πίνακές μου, αλλά και για άλλους ανθρώπους. Άρχισαν να έρχονται παιδιά που θέλουν να σχεδιάζουν και να ζωγραφίζουν, αλλά και ενήλικες που θέλουν, μέσα από τη δημιουργία, να ξεκουραστούν για λίγο από την καθημερινότητα.

Μαζί με τη νέα εμπειρία ήρθαν φυσικά και οι αμφιβολίες.

Θα τα καταφέρω; Θα μπορέσω να τους μεταδώσω κάτι; Και κυρίως – θα περνούν άραγε όμορφα μαζί μου;

Με τον καιρό ανακάλυψα ότι αυτό ακριβώς το κομμάτι της δουλειάς μου με ευχαριστεί ίσως ακόμη περισσότερο απ’ όσο περίμενα.

Επιπλέον, μου έμαθε πολλά.

Τα παιδιά δεν περιμένουν να είναι έτοιμα

Αυτό αγαπώ σε εκείνα.

Δίνετε σε ένα παιδί έναν καμβά, ένα πινέλο και χρώματα και συνήθως δεν αρχίζει να σκέφτεται αν θα δημιουργήσει έναν τέλειο πίνακα.

Παίρνει το πινέλο και ξεκινά.

Αναμειγνύει χωρίς δισταγμό χρώματα που εγώ δεν θα σκεφτόμουν καν να συνδυάσω. Αν κάτι δεν του πετύχει, παίρνει ένα άλλο χρώμα, ζωγραφίζει από πάνω και συνεχίζει.

Εμείς οι ενήλικες συχνά κάνουμε ακριβώς το αντίθετο.

Πρώτα τα αναλύουμε όλα. Έπειτα αρχίζουμε να αμφιβάλλουμε και τελικά περιμένουμε την κατάλληλη στιγμή.

Μόνο που μερικές φορές δεν έρχεται ποτέ.

Η επιχειρηματική δραστηριότητα με δίδαξε ακριβώς το ίδιο

Το να δουλεύεις για τον εαυτό σου μπορεί απ’ έξω να φαίνεται υπέροχο.

Οι πίνακες, το ατελιέ, τα μαθήματα, οι φωτογραφίσεις και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι μόνο ένα μέρος της επαγγελματικής μου δραστηριότητας.

Παράλληλα ασχολούμαι με τιμολόγια, γραφειοκρατία, την ιστοσελίδα, την επικοινωνία με πελάτες, παραγγελίες, μάρκετινγκ και ένα εκατομμύριο άλλα πράγματα.

Τα περισσότερα αναγκάστηκα να τα μάθω στην πορεία και συνεχώς μαθαίνω κάτι καινούργιο.

Κάποιες ιδέες λειτουργούν υπέροχα, ενώ άλλες καταλήγουν σε παταγώδη αποτυχία. Όταν κάτι δεν λειτουργεί, το αλλάζω και δοκιμάζω έναν άλλο δρόμο.

Παλιά ίσως σκεφτόμουν για εβδομάδες αν έπρεπε να τολμήσω κάτι. Σήμερα λέω πολύ πιο συχνά στον εαυτό μου:

Δοκίμασέ το λοιπόν. Αν δεν πετύχει, τουλάχιστον θα ξέρεις ότι αυτός ο δρόμος δεν οδηγεί πουθενά.

Δεν χρειάζεται να ξέρεις πού θα σε οδηγήσει

Όταν σχεδίασα το πρώτο μου πορτρέτο, δεν είχα ιδέα τι θα ακολουθούσε.

Τότε δεν σκεφτόμουν μεγάλους καμβάδες. Το δικό μου ατελιέ μού φαινόταν κάτι πολύ μακρινό. Και δεν μου περνούσε καν από το μυαλό πόσους ανθρώπους θα δίδασκα κάποτε.

Ίσως είναι καλό που δεν ήξερα το μέλλον.

Αν έβλεπα τότε όλα τα βήματα που με περίμεναν, ίσως να τρόμαζα πριν καν κάνω το πρώτο. 😄

Τελικά όλα ήρθαν σταδιακά – ο πρώτος πίνακας, κι άλλες δημιουργίες, η πρώτη ανάθεση, ο πρώτος πελάτης, το πρώτο μάθημα και το δικό μου ατελιέ.

Ύστερα ήρθε μια ακόμη ιδέα.

Και μετά άλλη μία.

Ακόμη δεν τα έχω όλα σχεδιασμένα

Ίσως αυτό ακριβώς να θέλω να πω περισσότερο απ’ όλα με αυτό το άρθρο.

Δεν έχω κάποια μυστική συνταγή και δεν ξέρω πού ακριβώς θα βρίσκομαι σε πέντε χρόνια. Και σίγουρα δεν ξυπνάω κάθε πρωί με την αίσθηση ότι ελέγχω απόλυτα τη ζωή μου.

Μερικές φορές αμφιβάλλω, κάνω κάποιο λάθος ή αλλάζω γνώμη.

Πού και πού μου έρχεται μια ιδέα που μου φαίνεται λίγο τρελή. Κι όμως, τη δοκιμάζω.

Γιατί όλα αυτά τα χρόνια κατάλαβα κάτι σημαντικό:

Ίσως να μην έρθει ποτέ η στιγμή που θα πείτε: Τώρα είμαι επιτέλους έτοιμη.

Συχνά περιμένουμε πρώτα να αποκτήσουμε αυτοπεποίθηση και μετά να κάνουμε κάτι.

Πιστεύω πως συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο.

Πρώτα το κάνουμε. Και ακριβώς έτσι αποκτούμε αυτοπεποίθηση.

Αν λοιπόν περιμένετε κάτι…

Ίσως θέλετε να αρχίσετε να ζωγραφίζετε, να ξεκινήσετε τη δική σας επιχείρηση, να γραφτείτε σε ένα μάθημα, να αλλάξετε δουλειά ή επιτέλους να δείξετε σε κάποιον τη δημιουργία σας.

Ίσως έχετε στο μυαλό σας ένα εντελώς διαφορετικό όνειρο που συνεχώς αναβάλλετε για «κάποτε».

Δεν χρειάζεται να γνωρίζετε όλη την ιστορία από πριν.

Αρκεί να κάνετε το πρώτο βήμα.

Ύστερα θα έρθει το δεύτερο. Και ξαφνικά θα διαπιστώσετε ότι έχετε φτάσει πολύ πιο μακριά απ’ όσο μπορούσατε να φανταστείτε στην αρχή.

Εγώ έκανα το δικό μου πρώτο βήμα πριν από μερικά χρόνια, με ένα μολύβι στο χέρι.

Και ακόμη ανυπομονώ να δω πού θα με οδηγήσει στη συνέχεια.