Als iemand me een paar jaar geleden had verteld dat ik een eigen atelier zou hebben, kinderen én volwassenen les zou geven, mijn schilderijen zou verkopen en mijn brood zou verdienen met wat ik met mijn eigen handen maak, had ik diegene waarschijnlijk uitgelachen.

Niet omdat ik dat niet wilde. Ik kon me toen gewoon niet voorstellen dat ik zoiets zou kunnen.

En weet je wat?

Ook nu heb ik niet het gevoel dat ik alles kan. Alleen weet ik inmiddels dat dat helemaal niet erg is.

Wachten tot ik goed genoeg ben

Ik begon met portretten tekenen in 2018. Een jaar later kwam daar acrylverf bij.

Ik had geen perfect uitgerust atelier, geen jarenlange ervaring, geen doordacht merk en ook geen ondernemingsplan van tien pagina’s.

Ik ben gewoon begonnen.

Natuurlijk kwamen de twijfels. Is het goed genoeg? Zal iemand het mooi vinden? Zal er überhaupt iemand een schilderij van me kopen? Zal ik ooit ook iets aan anderen kunnen doorgeven?

Volgens mij stellen heel veel mensen zichzelf zulke vragen. Maar als ik had gewacht tot ze allemaal verdwenen waren, was ik waarschijnlijk nooit begonnen.

Mijn eerste schilderij was niet mijn beste

Als ik nu naar sommige van mijn oudere werken kijk, zou ik heel veel dingen heel anders doen.

En dat is goed.

Juist daardoor zie ik hoeveel ik in al die jaren ben gegroeid.

Vaak wachten we op perfectie en willen we pas daarna ons werk aan de wereld laten zien. Maar niemand begint als professional.

Achter elk schilderij op mijn website of sociale media gaan uren werk, mislukte pogingen, aanpassingen, boosheid én vreugde schuil.

Soms had ik zin om het hele doek met de voorkant naar de muur te draaien en er nooit meer naar te kijken. 😄 Uiteindelijk ging ik er toch weer mee verder.

En ineens was er een eigen atelier

In de zomer van 2024 zette ik weer een grote stap.

Ik opende mijn eigen atelier.

Ineens had ik niet alleen een plek voor mezelf en mijn schilderijen, maar ook voor andere mensen. Er kwamen kinderen die willen tekenen en schilderen, maar ook volwassenen die tijdens het creëren even willen ontsnappen aan het dagelijks leven.

Met die nieuwe ervaring kwamen natuurlijk ook twijfels.

Kan ik dit wel? Kan ik hun iets meegeven? En vooral: zullen ze het bij mij eigenlijk wel leuk vinden?

Na verloop van tijd ontdekte ik dat ik juist dit deel van mijn werk misschien nog leuker vind dan ik had verwacht.

Bovendien heeft het me veel geleerd.

Kinderen wachten niet tot ze er klaar voor zijn

Dat vind ik zo mooi aan hen.

Geef een kind een doek, een penseel en verf, en meestal zal het zich niet eerst afvragen of het een perfect schilderij gaat maken.

Het pakt het penseel en begint.

Het mengt zonder aarzelen kleuren die ik zelf nooit bij elkaar zou bedenken. Als iets niet lukt, pakt het een andere kleur, schildert ergens overheen en gaat verder.

Wij volwassenen doen het vaak precies andersom.

Eerst analyseren we alles. Dan beginnen we te twijfelen en uiteindelijk wachten we op het juiste moment.

Maar soms komt dat moment helemaal niet.

Ondernemen heeft me precies hetzelfde geleerd

Voor jezelf werken kan er van buitenaf prachtig uitzien.

Schilderijen, het atelier, cursussen, fotoshoots en sociale media vormen maar één deel van mijn onderneming.

Daarnaast houd ik me bezig met facturen, administratie, de website, contact met klanten, bestellingen, marketing en nog een miljoen andere dingen.

Het meeste heb ik al doende moeten leren en ik leer nog steeds nieuwe dingen.

Sommige ideeën werken geweldig, terwijl andere op een complete mislukking uitlopen. Als iets niet werkt, pas ik het aan en probeer ik een andere weg.

Vroeger had ik misschien weken nagedacht over de vraag of ik ergens aan moest beginnen. Nu zeg ik veel vaker tegen mezelf:

Probeer het gewoon. Als het niet lukt, weet je in elk geval dat dit niet de juiste weg is.

Je hoeft niet te weten waar het je brengt

Toen ik mijn eerste portret tekende, had ik geen idee wat er daarna zou komen.

Aan grote doeken dacht ik toen niet. Een eigen atelier leek me iets voor de verre toekomst. En ik had al helemaal niet kunnen bedenken hoeveel mensen ik ooit les zou geven.

Misschien is het goed dat ik de toekomst niet kende.

Als ik toen alle stappen had gezien die me te wachten stonden, was ik misschien al vóór de eerste teruggeschrokken. 😄

Uiteindelijk kwam alles stap voor stap: het eerste schilderij, meer werk, de eerste opdracht, de eerste klant, de eerste cursus en een eigen atelier.

Toen kwam er een nieuw idee.

En daarna nog een.

Ik heb nog steeds niet alles uitgedacht

Misschien is dat wel wat ik met dit artikel vooral wil zeggen.

Ik heb geen geheime handleiding en geen idee waar ik over vijf jaar precies zal staan. Ik word ook zeker niet elke ochtend wakker met het gevoel dat ik mijn leven perfect onder controle heb.

Soms twijfel ik, maak ik een fout of verander ik van mening.

Af en toe krijg ik een idee dat me een beetje gek lijkt. Toch probeer ik het uit.

In de loop der jaren heb ik namelijk één belangrijk ding begrepen:

Misschien komt er nooit een moment waarop je tegen jezelf zegt: nu ben ik er eindelijk klaar voor.

Vaak verwachten we dat we eerst zelfvertrouwen krijgen en pas daarna iets gaan doen.

Volgens mij werkt het precies andersom.

Eerst doen we het. En juist daardoor krijgen we zelfvertrouwen.

Dus als je ergens op wacht…

Misschien wil je beginnen met schilderen of ondernemen, je inschrijven voor een cursus, van baan veranderen of eindelijk je werk aan iemand laten zien.

Misschien heb je een heel andere droom die je steeds uitstelt tot ‘ooit’.

Je hoeft niet het hele verhaal van tevoren te kennen.

Je hoeft alleen de eerste stap te zetten.

Daarna komt de tweede. En ineens merk je dat je al veel verder bent dan je je aan het begin kon voorstellen.

Ik zette mijn eerste stap een paar jaar geleden, met een potlood in mijn hand.

En ik ben nog steeds benieuwd waar die me verder zal brengen.