Ρώμη 2.0 – Ένα Σαββατοκύριακο που γέμισε τις φλέβες μου ζωή (και το μυαλό μου ιδέες)

Πήγα πρώτη φορά στη Ρώμη το 2023. Τότε στάθηκα για πρώτη φορά μπροστά στο Κολοσσαίο και έμεινα πραγματικά έκθαμβη. Το εξερευνήσαμε και από μέσα, κι εγώ σκεφτόμουν πως αυτή η πόλη έχει κάτι που δεν θα φύγει εύκολα από το μυαλό μου. Και είχα δίκιο. Ήξερα αμέσως ότι θα επέστρεφα — και φέτος επιτέλους τα κατάφερα.

Αυτή τη φορά ζήσαμε όλο το Σαββατοκύριακο διαφορετικά. Χωρίς να τρέχουμε από αξιοθέατο σε αξιοθέατο, χωρίς λίστα με όσα «πρέπει να δούμε», απλώς… χαλαρά. Αεροπορικά εισιτήρια, σακίδια, ένα δωμάτιο στο κέντρο και η διάθεση να απολαύσουμε την πόλη όπως πραγματικά είναι. Και η Ρώμη μάς το ανταπέδωσε με το παραπάνω.

Λατρεύω την ταινία Ο Μονομάχος, και παρόλο που δεν γυρίστηκε στην ίδια τη Ρώμη, αυτή η πόλη τη θυμίζει σε κάθε της γωνιά. Αυτές οι πέτρες, αυτές οι αψίδες, αυτές οι ματιές στο βάθος του ορίζοντα… περιμένεις από στιγμή σε στιγμή να ακούσεις τα πλήθη στην αρένα (και τελικά ακούς μόνο ένα σκούτερ και κάποιον που σιγοτραγουδά στον διπλανό δρόμο — αλλά κι αυτό έχει τη γοητεία του).

Και το φαγητό; Πραγματικός παράδεισος. Δοκίμασα Saltimbocca alla Romana — που σημαίνει «πήδα στο στόμα» — και πρέπει να πω ότι το έκανε με μεγάλη προθυμία. Τρυφερό κρέας, ζαμπόν, φασκόμηλο, λίγο λευκό κρασί… απλό και θεϊκό.
Έπειτα ήρθε το τιραμισού από το Two Sizes. Αν το ξέρεις, ξέρεις. Αν όχι, πήγαινε. Τελεία.
Και το παγωτό από το Frigidarium; Από εκείνα που σε κάνουν να επιστρέψεις άλλη μια φορά, «απλώς για να περάσεις από εκεί», και φυσικά καταλήγεις πάλι μέσα.

Όμως οι πιο έντονες εμπειρίες μου ήρθαν με τα μάτια ορθάνοιχτα — καλλιτέχνες στους δρόμους, ζωγράφοι, μουσικοί, χορευτές… Όλοι δημιουργούν μέσα στη στιγμή και αυτό σε παρασύρει ολοκληρωτικά. Αυτή ακριβώς είναι η ενέργεια που πάντα μου δίνει ώθηση. Παρατηρώ τους ανθρώπους, το φως, τη δομή των σπιτιών, τα χρώματα των παντζουριών — όλα αυτά βάζουν τα γρανάζια μέσα μου σε κίνηση και νιώθω ότι γεννιούνται καινούργιοι πίνακες.

Ήταν ένα Σαββατοκύριακο χωρίς σχέδια, που όμως άφησε βαθύ αποτύπωμα.
Φεύγω με το μυαλό γεμάτο ιδέες, την καρδιά γεμάτη γαλήνη κι ένα χαμόγελο που έμεινε μαζί μου ακόμα και μετά την προσγείωση πίσω στην πατρίδα.

Σας ευχαριστώ που διαβάσατε αυτό το ρωμαϊκό ημερολόγιο μέχρι το τέλος. Επισυνάπτω φωτογραφίες — ίσως σας βοηθήσουν κι εσάς να νιώσετε πως μερικές φορές αρκούν τόσο λίγα. Ένα μικρό Σαββατοκύριακο, μια μεγάλη πόλη και ανοιχτό μυαλό.

Εις το επανιδείν, παιδιά!

«Η Ρώμη δεν σου δείχνει ποτέ τα πάντα. Πάντα όμως σου δείχνει αυτό που χρειάζεσαι εκείνη τη στιγμή.»