Rome 2.0 – Een weekend dat me nieuwe levenslust gaf (en mijn hoofd met ideeën vulde)

Ik was voor het eerst in Rome in 2023. Toen stond ik voor het eerst bij het Colosseum en was ik totaal overweldigd. We hebben het destijds ook vanbinnen helemaal verkend en ik dacht: deze stad heeft iets dat ik niet zomaar uit mijn hoofd zal krijgen. En ik had gelijk. Ik wist meteen dat ik hier terug zou komen – en dit jaar is het er eindelijk van gekomen.

Deze keer pakten we het hele weekend anders aan. Geen gehaast langs bezienswaardigheden, geen lijstje met dingen die we moesten zien, gewoon… ontspannen. Vliegtickets, rugzakjes, een kamer in het centrum en zin om de stad te beleven zoals ze echt is. En Rome gaf ons er meer dan genoeg voor terug.

Ik ben dol op de film Gladiator, en hoewel die niet in Rome zelf is opgenomen, doet elk hoekje van deze stad eraan denken. Die stenen, die bogen, die vergezichten… je verwacht elk moment de menigte in de arena te horen (en dan hoor je alleen een scooter en iemand die in de straat ernaast staat te zingen – maar ook dat heeft zijn charme).

En het eten? Dat was echt hemels. Ik proefde Saltimbocca alla Romana – letterlijk vertaald: „spring in de mond“ – en ik moet zeggen dat het dat maar al te graag deed. Mals vlees, ham, salie, een scheutje witte wijn… eenvoudig en goddelijk.
Daarna kwam de tiramisu van Two Sizes. Als je die kent, weet je genoeg. Zo niet, ga erheen. Punt.
En het ijs van Frigidarium? Zo lekker dat je nog een keer teruggaat om er „alleen even langs te wandelen“, en dan beland je er natuurlijk toch weer.

Maar de diepste indrukken deed ik op met mijn ogen wijd open – kunstenaars op straat, schilders, muzikanten, dansers… Ze creëren allemaal in het hier en nu en je wordt er helemaal in meegezogen. Dat is precies de energie die mij altijd een zetje geeft. Mensen observeren, het licht, de structuur van de huizen, de kleuren van de luiken – het zet allemaal iets in mij in beweging en ik voel dat er nieuwe schilderijen ontstaan.

Dit was een weekend zonder plannen, maar met een grote uitwerking.
Ik vertrek met een hoofd vol ideeën, een hart vol rust en een glimlach die zelfs na de landing thuis bleef hangen.

Dank jullie wel dat jullie dit dagboek uit Rome tot het einde hebben gelezen. Ik voeg fotoviel’toe – misschien laten die jullie ook voelen dat er soms maar weinig nodig is. Een kort weekend, een grote stad en een open blik.

Arrivederci, bambíni!

“Rome laat je nooit alles zien. Maar wel altijd wat je op dat moment nodig hebt.”