Dlaczego po portretach zawsze uciekam do abstrakcji

Czasem mam wrażenie, że portrety i abstrakcje to dwa zupełnie różne światy.
A jednak oba kocham tak samo 🤎

Właśnie wysłałam większe zamówienie na portret.
Obraz, na którym były 4 osoby i jeden piesek 🐾
A ponieważ to prezent, niestety na razie nie mogę wam go pokazać. Ale już teraz cieszę się na myśl, że w czerwcu będę mogła go wreszcie zaprezentować.

Każdy portret to dla mnie ogromna podróż.
Wiele osób widzi tylko gotowy obraz, ale już nie dziesiątki godzin, które za nim stoją. Ciszę w pracowni. Nieustanne skupienie. Obserwowanie detali. Rozważanie każdego cienia, wyrazu oczu czy drobnej zmiany na twarzy.

Przy portretach nie można tak po prostu „odpocząć”.
Trzeba być przez cały czas w pełni obecną myślami. Wciąż sprawdzać proporcje, podobieństwo, emocje. A czasem wystarczy milimetr i wyraz twarzy jest zupełnie inny.

Może właśnie dlatego portrety są dla mnie tak wymagające psychicznie.
Ale jednocześnie tak piękne. Bo wiem, że często maluję kogoś, kogo ktoś naprawdę kocha. Czasem powstają jako niespodzianka. Czasem jako wspomnienie. A czasem jako prezent, którego ogromna wartość tkwi przede wszystkim w emocjach.

I ogromnie doceniam to, że ludzie obdarzają mnie zaufaniem, powierzając mi tworzenie czegoś takiego.

Kiedy jednak kończę takie zamówienie, zwykle zupełnie automatycznie pojawia się jedno…
Pragnienie ucieczki z powrotem do abstrakcji ✨

I właśnie tak jest teraz.

Na sztaludze mam już przygotowane dwie nowe abstrakcje i chyba cieszę się na nie bardziej niż na wakacje 😄
Obie będą w odcieniach ziemi. Dużo faktury, warstwy, ruch, emocje. Takie obrazy, które powstają bardziej z odczucia niż według planu.

Kocham ten moment, kiedy stoję przed czystym płótnem i właściwie sama jeszcze nie wiem, co dokładnie powstanie.
Po prostu czuję kolory, nastrój i energię, które potrzebuję przenieść na obraz.

I wiecie co?
Mam wrażenie, że te dwa nowe obrazy będą naprawdę wyjątkowe 🤎

Może właśnie dlatego, że powstają po długich godzinach precyzji, pracy nad detalami i skupienia.
Abstrakcja jest wtedy dla mnie takim szczególnym powrotem do swobody. Do emocji. Do samej siebie.

I już nie mogę się doczekać, aż zacznę wam pokazywać pierwsze fragmenty tej twórczości