Γιατί μετά τα πορτρέτα καταφεύγω πάντα στην αφαίρεση

Μερικές φορές νιώθω πως τα πορτρέτα και η αφηρημένη ζωγραφική είναι δύο εντελώς διαφορετικοί κόσμοι.
Κι όμως, τους αγαπώ και τους δύο το ίδιο 🤎

Μόλις έστειλα μια αρκετά μεγάλη παραγγελία πορτρέτου.
Έναν πίνακα με 4 ανθρώπους και ένα σκυλάκι 🐾
Και επειδή πρόκειται για δώρο, δυστυχώς δεν μπορώ ακόμη να σας τον δείξω. Αλλά ήδη ανυπομονώ να μπορέσω επιτέλους να τον αποκαλύψω τον Ιούνιο.

Κάθε πορτρέτο είναι για μένα ένα μεγάλο ταξίδι.
Πολλοί βλέπουν μόνο τον τελικό πίνακα, αλλά όχι τις δεκάδες ώρες που κρύβονται πίσω του. Τη σιωπή στο ατελιέ. Την αδιάκοπη συγκέντρωση. Την παρατήρηση των λεπτομερειών. Τη σκέψη πίσω από κάθε σκιά, κάθε έκφραση των ματιών ή κάθε ανεπαίσθητη αλλαγή στο πρόσωπο.

Στα πορτρέτα δεν μπορεί κανείς απλώς να «ξεκουραστεί».
Πρέπει να είσαι διαρκώς νοητικά παρών. Ελέγχεις συνεχώς τις αναλογίες, την ομοιότητα, τα συναισθήματα. Και μερικές φορές αρκεί ένα χιλιοστό για να αλλάξει εντελώς η έκφραση ενός ανθρώπου.

Ίσως γι’ αυτό τα πορτρέτα να είναι για μένα τόσο ψυχικά απαιτητικά.
Αλλά ταυτόχρονα και υπέροχα. Γιατί ξέρω πως συχνά ζωγραφίζω κάποιον που ένας άλλος άνθρωπος αγαπά πραγματικά. Μερικές φορές δημιουργούνται ως έκπληξη. Άλλες ως ανάμνηση. Και άλλες ως ένα δώρο με τεράστια αξία, κυρίως συναισθηματική.

Και εκτιμώ απίστευτα την εμπιστοσύνη που μου δείχνουν οι άνθρωποι για να δημιουργήσω κάτι τέτοιο.

Όταν όμως ολοκληρώνω μια τέτοια παραγγελία, συνήθως κάτι έρχεται εντελώς αυθόρμητα…
Η επιθυμία να ξεφύγω και να επιστρέψω στην αφηρημένη ζωγραφική ✨

Και αυτό ακριβώς συμβαίνει τώρα.

Έχω ήδη έτοιμα στο καβαλέτο δύο νέα αφηρημένα έργα και νομίζω πως ανυπομονώ γι’ αυτά περισσότερο κι από τις διακοπές 😄
Και τα δύο θα είναι σε γήινους τόνους. Έντονη υφή, στρώσεις, κίνηση, συναίσθημα. Από εκείνους τους πίνακες που γεννιούνται περισσότερο από το συναίσθημα παρά από κάποιο σχέδιο.

Αγαπώ εκείνη τη στιγμή που στέκομαι μπροστά σε έναν λευκό καμβά και ούτε εγώ η ίδια ξέρω ακόμη τι ακριβώς θα προκύψει.
Απλώς νιώθω τα χρώματα, τη διάθεση και την ενέργεια που έχω ανάγκη να περάσω στον πίνακα.

Και ξέρετε κάτι;
Έχω την αίσθηση πως αυτοί οι δύο νέοι πίνακες θα είναι πραγματικά ξεχωριστοί 🤎

Ίσως ακριβώς επειδή γεννιούνται έπειτα από πολλές ώρες ακρίβειας, λεπτομέρειας και συγκέντρωσης.
Η αφηρημένη ζωγραφική γίνεται τότε για μένα μια ιδιαίτερη επιστροφή στην ελευθερία. Στα συναισθήματα. Στον ίδιο μου τον εαυτό.

Και ανυπομονώ να αρχίσω να σας δείχνω τα πρώτα μικρά στιγμιότυπα από αυτή τη δημιουργική διαδικασία