Waarom ik na portretten altijd mijn toevlucht zoek tot abstractie

Soms voelt het alsof portretten en abstracte schilderijen twee totaal verschillende werelden zijn.
En toch houd ik van allebei evenveel 🤎

Ik heb net een grotere portretopdracht verzonden.
Een schilderij met 4 mensen en een hondje 🐾
Omdat het een cadeau is, kan ik het helaas nog niet laten zien. Maar ik kijk er nu al naar uit om het in juni eindelijk te kunnen onthullen.

Elk portret is voor mij een enorme reis.
Veel mensen zien alleen het uiteindelijke schilderij, maar niet de tientallen uren die erin zitten. De stilte in het atelier. De voortdurende concentratie. Het bestuderen van details. Het nadenken over elke schaduw, de uitdrukking in de ogen of een kleine verandering in het gezicht.

Bij portretten kun je niet zomaar even ‘ontspannen’.
Je moet er met je hoofd voortdurend bij blijven. Steeds weer controleer je de verhoudingen, de gelijkenis, de emoties. En soms is één millimeter genoeg om iemands uitdrukking volledig te veranderen.

Misschien is dat precies waarom portretten mentaal zo veeleisend voor me zijn.
Maar tegelijkertijd ook zo prachtig. Want ik weet dat ik vaak iemand schilder van wie iemand anders heel veel houdt. Soms ontstaan ze als verrassing. Soms als herinnering. En soms als een cadeau waarvan de enorme waarde vooral in de emoties ligt.

Ik waardeer het enorm dat mensen mij het vertrouwen geven om zoiets te maken.

Maar als ik zodroeg’opdracht afrond, komt er meestal vanzelf één verlangen naar boven…
Terugvluchten naar de abstractie ✨

En dat is precies wat er nu gebeurt.

Op de ezel staan al twee nieuwe abstracte werken klaar, en ik kijk er bijna nog meer naar uit dan naar vakantie 😄
Beide krijgen aardetinten. Veel textuur, lagen, beweging, emoties. Van die schilderijen die meer vanuit gevoel ontstaan dan vanuit een plan.

Ik houd van dat moment waarop ik voor een leeg doek sta en zelf eigenlijk nog niet weet wat er precies zal ontstaan.
Ik voel alleen de kleuren, de sfeer en de energie die ik in het schilderij kwijt moet.

En weet u wat?
Ik heb het gevoel dat deze twee nieuwe schilderijen echt bijzonder worden 🤎

Misschien juist omdat ze ontstaan na lange uren van precisie, details en concentratie.
Abstractie is voor mij dan een bijzondere terugkeer naar vrijheid. Naar emoties. Naar mezelf.

En ik kan niet wachten om u de eerste glimpjes van dit creatieve proces te laten zien