Με την πρώτη ματιά, είναι ένας παππούς, δύο εγγονοί και μια μοτοσικλέτα με τον αριθμό 69.
Κι όμως, αυτός ο πίνακας μιλά για κάτι πολύ μεγαλύτερο.
Δεν δημιουργήθηκε με βάση μία μόνο φωτογραφία. Γεννήθηκε από πολλές αναμνήσεις, στιγμές και ιστορίες, που ένωσα έτσι ώστε να αποτυπώσουν ό,τι έχει τη μεγαλύτερη σημασία.
Ο Vašík και ο Toník υποστηρίζουν από μικροί τον παππού τους στους αγώνες. Είναι περήφανοι γι’ αυτόν και κάθε στιγμή που περνούν μαζί γύρω από τις μοτοσικλέτες σημαίνει γι’ αυτούς πολύ περισσότερα από μια απλή βόλτα.
Όταν σχεδίαζα τον πίνακα, δεν ήθελα να αποτυπώσω μόνο πρόσωπα.
Ήθελα να αποτυπώσω τον δεσμό τους.
Αυτό το αίσθημα ασφάλειας, θαυμασμού και αγάπης που τους ενώνει.
Και γι’ αυτό ακριβώς αγάπησα τόσο αυτό το ασπρόμαυρο εικονογραφικό ύφος. Μπορεί να αναδείξει με απίστευτο τρόπο τα συναισθήματα και τον χαρακτήρα ενός ανθρώπου. Δεν χρειάζεται δεκάδες χρώματα. Αρκούν λίγες πινελιές, φως, σκιά, και ξαφνικά νιώθετε την ιστορία μέσα από τον πίνακα.
Ακριβώς σαν αυτήν εδώ.
Η ιστορία ενός παππού που δεν μετέδωσε στους εγγονούς του μόνο την αγάπη για τις μοτοσικλέτες, αλλά πάνω απ’ όλα τους χάρισε αναμνήσεις που θα τους συντροφεύουν μια ζωή.
Γιατί τα πιο πολύτιμα πράγματα δεν μετριούνται ούτε υπολογίζονται.
Μόνο τα ζεις. 🤎
Τα πιο όμορφα τρόπαια της ζωής δεν χωρούν σε μια βιτρίνα. Σε φωνάζουν παππού.









