Νέος πίνακας «Ό,τι μένει»

Μερικές φορές δεν επιστρέφουμε μόνο με φωτογραφίες

Φέτος επισκέφθηκα για πρώτη φορά στη ζωή μου έναν τόπο που με συνεπήρε ολοκληρωτικά. Δεν είναι ένας τόπος που θα ένιωθα την ανάγκη να επισκέπτομαι κάθε χρόνο. Στην πραγματικότητα, δεν ξέρω καν αν θα επιστρέψω ποτέ εκεί.

Αλλά η αίσθηση που βίωσα εκεί έμεινε μέσα μου.

Κι αυτή ακριβώς προσπάθησα να μεταφέρω στον καμβά.

Δεν με ενδιέφερε η πιστή απεικόνιση. Ούτε η τέλεια αποτύπωση κάθε λεπτομέρειας. Με ενδιέφερε η ατμόσφαιρα. Η ανάμνηση. Εκείνη η ξεχωριστή στιγμή που στέκεστε σε έναν τόπο τον οποίο έχετε δει εκατό φορές σε φωτογραφίες, αλλά από κοντά σας αγγίζει με έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο.

Κάποιοι τόποι απλώς δεν περιγράφονται.

Πρέπει να τους ζήσεις.

Όταν ο πίνακας οδηγεί τον ζωγράφο

Όταν άρχισα να ζωγραφίζω, δεν είχα ιδέα πώς θα έμοιαζε ο πίνακας. Αφέθηκα στη διαίσθησή μου. Πρόσθετα στρώσεις, τις αφαιρούσα, επέστρεφα σ’ αυτές και τις κάλυπτα ξανά. Ήταν ένας από εκείνους τους πίνακες που ορίζουν μόνοι τους την πορεία τους.

Κι εγώ απλώς τους ακολουθούσα.

Ίσως γι’ αυτό ακριβώς με χαροποιεί τόσο η ολοκλήρωσή του.

Σήμερα μπήκε η τελευταία πινελιά και, στο τέλος, η υπογραφή. Πάντα αγαπώ αυτή τη στιγμή. Έχει μέσα της χαρά, ανακούφιση και λίγη νοσταλγία. Για μέρες ζείτε καθημερινά με τον πίνακα, τον σκέφτεστε, επιστρέφετε σ’ αυτόν και ξαφνικά έρχεται η στιγμή που ξέρετε πως δεν υπάρχει πια τίποτα να προσθέσετε.

Είναι έτοιμος.

Ένας πίνακας που αναζητά την ιστορία του

Αυτή τη φορά είναι ξεχωριστός για μένα και για έναν ακόμη λόγο.

Θα είναι διαθέσιμος προς πώληση.

Και πιστεύω πως κάποια μέρα θα βρει τον άνθρωπό του.

Ίσως κάποιον που ονειρεύεται να επισκεφθεί κάποτε αυτόν τον τόπο. Ίσως κάποιον που θα τον αποκτήσει ως υπενθύμιση του δικού του ονείρου και του ταξιδιού που τον περιμένει.

Και ίσως κάποιον που έχει ήδη βρεθεί εκεί.

Κάποιον που, κοιτάζοντας τον πίνακα, θα θυμηθεί την ατμόσφαιρα που έζησε, τα φώτα της πόλης, τα συναισθήματα που δεν μπορούν να αποτυπωθούν σε φωτογραφίες, αλλά μένουν μέσα μας για πολύ καιρό μετά την επιστροφή στο σπίτι.

Γιατί μερικές φορές δεν αγοράζουμε απλώς έναν πίνακα.

Αγοράζουμε μια ανάμνηση.

Ή ένα όνειρο.

Αναγνωρίζετε ποιος είναι αυτός ο τόπος;

Και τώρα είμαι περίεργη να ακούσω εσάς.

Μπορείτε να αναγνωρίσετε από τις λεπτομέρειες στις φωτογραφίες ποιος τόπος με ενέπνευσε;

Θα σας δώσω μόνο ένα στοιχείο.

Πήγα εκεί φέτος για πρώτη φορά. Κι όμως, τον φέρνω ακόμα στον νου μου.

Γιατί κάποια ταξίδια τελειώνουν.

Αλλά το πιο σημαντικό μένει και μετά το τέλος τους.