Ο χορός με περίμενε

Όσοι με γνωρίζουν ξέρουν ότι εδώ και αρκετά χρόνια η ζωή μου περιστρέφεται κυρίως γύρω από τη ζωγραφική. Πίνακες, πινέλα, καμβάδες και χρώματα είναι μέρος του καθημερινού μου κόσμου. Λίγοι όμως ξέρουν ότι, πολύ πριν από όλα αυτά, είχα ένα μεγάλο όνειρο.

Τον χορό.

Από μικρότερη αγαπούσα την ατμόσφαιρα των μαθημάτων χορού. Τη μουσική, τα όμορφα φορέματα, την ενέργεια των ανθρώπων γύρω μου και εκείνη την αίσθηση που νιώθεις όταν αδειάζεις για λίγο το μυαλό και αφήνεσαι στον ρυθμό. Ολοκλήρωσα τόσο τα αρχικά όσο και τα προχωρημένα μαθήματα και ανυπομονούσα να συνεχίσω το χορευτικό μου ταξίδι.

Όταν η υγεία αλλάζει τα σχέδια

Ύστερα ήρθε μια περίοδος της ζωής μου που δεν την είχα επιλέξει.

Οι επεμβάσεις στα πόδια δεν μου επέτρεψαν να συνεχίσω αυτό που αγαπούσα. Αντί για καινούργια χορευτικά βήματα, είχα να αντιμετωπίσω εντελώς διαφορετικά πράγματα. Έτσι άφησα στην άκρη το όνειρο του χορού και σταδιακά αποδέχτηκα ότι ίσως να μην επέστρεφα ποτέ σε αυτό.

Τότε δεν φανταζόμουν πόσο θα κρατούσε αυτή η παύση.

Η ζωή συνεχιζόταν

Τα χρόνια περνούσαν.

Ήρθαν η δουλειά, η οικογένεια, τα παιδιά, οι έγνοιες και οι χαρές της καθημερινότητας. Όπως πολλές γυναίκες, αφιέρωνα τον περισσότερο χρόνο μου στους ανθρώπους γύρω μου. Ο χορός δεν χάθηκε, απλώς πέρασε στο παρασκήνιο.

Κι όμως, πότε πότε μου θύμιζε την παρουσία του. Αρκούσε ένα τραγούδι στο ραδιόφωνο, μια χορευτική παράσταση στην τηλεόραση ή μια ανάμνηση από τότε που περνούσα τα βράδια μου στην πίστα.

Κάπου μέσα μου παρέμενε ζωντανός.

Μια επιστροφή που δεν περίμενα

Ύστερα από χρόνια παρουσιάστηκε η ευκαιρία να επιστρέψω.

Η αβεβαιότητα ανακατευόταν με τον ενθουσιασμό. Αναρωτιόμουν αν θα θυμόμουν ακόμη τα βήματα, αν θα ταίριαζα με τους υπόλοιπους και αν θα απολάμβανα τον χορό όπως παλιά.

Η απάντηση ήρθε πολύ γρήγορα.

Αρκούσαν λίγες πρόβες.

Η μουσική έπαιζε, το σώμα κινούνταν κι εγώ συνειδητοποίησα πόσο μου είχε λείψει ο χορός.

Ξαφνικά δεν είχε σημασία η ηλικία ούτε πόσα χρόνια είχαν περάσει. Σημασία είχε η χαρά που είχα ξαναβρεί.

Κάτι περισσότερο από χορός

Σήμερα ο χορός για μένα δεν σημαίνει μόνο χορογραφίες ή παραστάσεις.

Μου χαρίζει ενέργεια, νέες εμπειρίες και στιγμές που το μυαλό αδειάζει εντελώς. Αγαπώ την ατμόσφαιρα στις πρόβες, τα γέλια που μοιραζόμαστε και τη στήριξη των γυναικών που έχουν το ίδιο πάθος.

Κάθε παράσταση μου θυμίζει ότι ορισμένα όνειρα αξίζει να τα ξεσκονίσουμε, ακόμη κι αν τα έχουμε αφήσει στην άκρη για πολύ καιρό.

Ποτέ δεν είναι αργά

Σήμερα στέκομαι στην πίστα με το κοστούμι μου και χαμογελώ.

Όχι επειδή όλα είναι τέλεια.

Χαμογελώ επειδή πραγματοποίησα κάτι που για πολλά χρόνια πίστευα ότι δεν θα ήταν πια μέρος της ζωής μου.

Δεν επέστρεψα στον χορό στα είκοσί μου.

Τα προβλήματα υγείας και οι επεμβάσεις στα πόδια μού στέρησαν αρκετά χρόνια.

Βρέθηκα στην πίστα πολύ αργότερα απ’ όσο φανταζόμουν όταν ήμουν νέα.

Σήμερα όμως δεν σκέφτομαι πια τι θα μπορούσε να είχε γίνει.

Χαίρομαι για όσα ζω τώρα.

Αν κι εσείς κρατάτε μέσα σας ένα όνειρο που αναγκαστήκατε να αφήσετε στην άκρη, μην το εγκαταλείπετε μόνο και μόνο επειδή πέρασε ο καιρός.

Η ζωή μερικές φορές μας οδηγεί αλλού από εκεί που σχεδιάζαμε.

Κι όμως, κάποιες φορές, ύστερα από χρόνια, μας φέρνει ακριβώς εκεί όπου πάντα θέλαμε να είμαστε. 🤎