Πίσω στο ατελιέ. Και με το μυαλό γεμάτο νέες ιδέες

Οι διακοπές τελείωσαν. Και όπως κάθε χρόνο, έχω την αίσθηση ότι πέρασαν κάπως ύποπτα γρήγορα.

Καλοκαίρι, εκδρομές, διακοπές, μέρες χωρίς ξυπνητήρι και χωρίς να κοιτάμε διαρκώς την ώρα… και ξαφνικά ετοιμάζουμε πάλι τη σχολική τσάντα, οργανωνόμαστε για το νηπιαγωγείο και τις εξωσχολικές δραστηριότητες και προσπαθούμε όλοι να θυμηθούμε πώς ακριβώς ήταν η καθημερινή μας ρουτίνα.

Επιπλέον, ο Vašík φέτος θα μάθει να επιστρέφει μόνος του στο σπίτι, ο Toník έχει το πρόγραμμά του στο νηπιαγωγείο, και μέσα σε όλα αυτά έρχονται οι εξωσχολικές δραστηριότητες, η οικογένεια και όλες εκείνες οι καθημερινές υποχρεώσεις.

Και κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά είμαι, φυσικά, κι εγώ με το ατελιέ μου. 😊

Έτσι, τώρα στο σπίτι όλα αρχίζουν σιγά σιγά να βρίσκουν τον ρυθμό τους.

Κι εγώ επιστρέφω.

Πίσω στο ατελιέ. 🤎

Καλοκαίρι χωρίς ζωγραφική; Μάλλον δεν γίνεται για μένα

Παρόλο που στις διακοπές προσπάθησα να αφιερωθώ κυρίως στην οικογένεια και στα παιδιά, το καλοκαίρι μου σίγουρα δεν ήταν εντελώς χωρίς δουλειά.

Ακόμη και στη διάρκεια των διακοπών είχα μερικές παραγγελίες έργων. Έτσι, ανάμεσα στα καλοκαιρινά μας σχέδια, επέστρεφα στα πινέλα, στα μολύβια και στα έργα που είχα ξεκινήσει.

Κάποια κατάφερα να τα ολοκληρώσω, άλλοι πίνακες με περιμένουν τώρα, και μερικές παραγγελίες χρειάζεται να τις τελειώσω στο άμεσο μέλλον.

Το καλοκαίρι, όμως, δουλεύω εντελώς διαφορετικά από ό,τι στη διάρκεια της σχολικής χρονιάς. Δεν έχω σταθερό πρόγραμμα και, για να είμαι ειλικρινής, ούτε θέλω να έχω.

Εδώ και καιρό, η δουλειά μου προσαρμόζεται στην οικογένεια και στα παιδιά. Όχι η οικογένεια στη δουλειά μου.

Μερικές φορές χρειάζεται αρκετή οργάνωση, αλλά έτσι ακριβώς το θέλω.

Τώρα ήρθε ο Σεπτέμβριος και μαζί του η στιγμή που ανοίγω ξανά την ατζέντα μου, σχεδιάζω, σημειώνω, σβήνω, μεταφέρω… και σιγά σιγά συνειδητοποιώ πόσα πράγματα χρειάζεται να χωρέσω μέσα σε εκείνες τις λίγες ώρες που τα παιδιά είναι στο σχολείο και στο νηπιαγωγείο. 😊

Αυτή την περίοδο οργανώνω κυρίως το πρόγραμμα των μαθημάτων

Ένα από τα πρώτα πράγματα με τα οποία ασχολούμαι τώρα είναι τα μαθήματα ζωγραφικής και σχεδίου για παιδιά.

Στέλνω σταδιακά μηνύματα στους γονείς των παιδιών που έρχονταν σε μένα ήδη από την περασμένη σχολική χρονιά, για να μάθω ποιες ώρες είναι διαθέσιμα φέτος.

Για κάποια παιδιά το πρόγραμμα παρέμεινε παρόμοιο, ενώ για άλλα άλλαξε εντελώς. Προστέθηκαν νέες εξωσχολικές δραστηριότητες, διαφορετικές ώρες λήξης των μαθημάτων, προγράμματα φύλαξης μετά το σχολείο και άλλες υποχρεώσεις.

Κι εγώ προσπαθώ τώρα να τα ταιριάξω όλα.

Το δικό μου ετήσιο Tetris του Σεπτεμβρίου. 😊

Παράλληλα, μέσα στο καλοκαίρι επικοινώνησαν μαζί μου πολλοί νέοι ενδιαφερόμενοι για τα μαθήματα, κάτι που με χαροποιεί πάρα πολύ.

Αν λοιπόν είστε από εκείνους που μου έχουν ήδη γράψει και περιμένουν ακόμη μια συγκεκριμένη ημέρα και ώρα, σας έχω υπόψη μου. 🤎

Σας ζητώ μόνο λίγη υπομονή ακόμη.

Πρώτα χρειάζεται να μάθω τη διαθεσιμότητα των παιδιών που έρχονταν ήδη σε μένα και να σχηματίσω τις επιμέρους ομάδες. Έπειτα, ανάλογα με τις ελεύθερες θέσεις, θα επικοινωνώ σταδιακά και με όσους ενδιαφέρονται για πρώτη φορά.

Ανυπομονώ ήδη να γεμίσει ξανά το ατελιέ με καβαλέτα, χρώματα, πινέλα, κουβέντες και εκείνη την όμορφη δημιουργική ακαταστασία.

Η ησυχία στο ατελιέ είναι βέβαια καμιά φορά ωραία…

αλλά όταν είναι γεμάτο παιδιά και δημιουργία, έχει μια εντελώς διαφορετική ενέργεια. 🤎

Παραγγελίες, πίνακες και πάλι λίγος χρόνος για προσωπική δημιουργία

Παράλληλα με τα μαθήματα, επιστρέφω φυσικά και στη δική μου δουλειά.

Έχω μπροστά μου παραγγελίες που πρέπει να ολοκληρώσω, άλλους πίνακες που έχουμε συμφωνήσει και, φυσικά, τις δικές μου ιδέες.

Και αυτές, όπως πάντα, είναι περισσότερες απ’ όσες χωράει ο χρόνος μου. 😊

Μερικές φορές σκέφτομαι ότι θα χρειαζόμουν ένα δεύτερο ατελιέ, ένα δεύτερο ζευγάρι χέρια και, ιδανικά, μερικές επιπλέον ώρες κάθε μέρα.

Ίσως όμως κι αυτό να είναι μέρος της δημιουργίας.

Κάποιες ιδέες έρχονται και πρέπει να εκφραστούν αμέσως. Άλλες τις κρατάμε στο μυαλό μας για μήνες. Κι έπειτα υπάρχουν εκείνες που σιγά σιγά μεταμορφώνονται σε κάτι πολύ μεγαλύτερο.

Μια τέτοια ιδέα έχω κι εγώ τώρα στο μυαλό μου.

Ετοιμάζω κάτι καινούργιο

Παράλληλα με τα μαθήματα, τις παραγγελίες και την προσωπική μου δημιουργία, ετοιμάζω και ένα νέο εγχείρημα.

Είναι κάτι πολύ προσωπικό για μένα και εδώ και καιρό παίρνει σταδιακά μορφή μέσα μου.

Προς το παρόν δεν θέλω να σας αποκαλύψω τα πάντα γι’ αυτό. Όχι επειδή θέλω να σας κρατώ σε αγωνία. 😊

Πιστεύω πως ορισμένα πράγματα χρειάζεται πρώτα να πάρουν τη μορφή τους, πριν τα μοιραστούμε με τον κόσμο.

Μπορώ όμως να σας αποκαλύψω ότι θα συνδέεται με ό,τι νιώθω ίσως πιο κοντά μου στη δημιουργία.

Με τους πίνακες, τους ανθρώπους, τις ιστορίες τους και τις αναμνήσεις που δεν θέλουμε να αφήσουμε να χαθούν.

Είναι μια ιδέα που νιώθω πραγματικά δική μου. Αν καταφέρω να της δώσω όλα όσα έχω τώρα στο μυαλό και στην καρδιά μου, πιστεύω πως θα γεννηθεί κάτι όμορφο.

Όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή, θα σας πω σίγουρα πολύ περισσότερα γι’ αυτό το εγχείρημα. 🤎

Και μας περιμένει ακόμη η Μαγιόρκα

Τουλάχιστον εδώ στο ιστολόγιο. 😊

Για τις φετινές μας διακοπές θα γράψω οπωσδήποτε ένα ξεχωριστό άρθρο.

Άλλωστε, αυτή τη φορά δεν ήταν ακριβώς συνηθισμένες οικογενειακές διακοπές.

Τα αγόρια μας δεν είχαν την παραμικρή ιδέα ότι θα πετούσαμε για τη Μαγιόρκα.

Όλο αυτό το διάστημα το κρατούσαμε μυστικό για να τους κάνουμε έκπληξη.

Το πώς το σκεφτήκαμε όλο αυτό, τι νόμιζαν τα αγόρια ότι θα γινόταν, πότε κατάλαβαν ότι θα πηγαίναμε κάπου, πότε έμαθαν τον προορισμό και ποια ήταν η αντίδρασή τους, θα τα κρατήσω όμως για μια ξεχωριστή αφήγηση.

Γιατί αυτή η ιστορία αξίζει σίγουρα το δικό της άρθρο. 😊

Θα σας γράψω επίσης πώς ήταν η Μαγιόρκα με τα παιδιά, τι μας εξέπληξε, τι αγαπήσαμε και τι ίσως δεν πήγε ακριβώς όπως το είχαμε φανταστεί.

Και φυσικά, αν θα επιστρέφαμε ποτέ εκεί.

Μια μικρή νύξη;

Θα επιστρέφαμε. 🤎

Ο Σεπτέμβριος είναι για μένα σαν ένας δεύτερος Ιανουάριος

Τα τελευταία χρόνια συνειδητοποιώ όλο και περισσότερο ότι για μένα η νέα χρονιά δεν αρχίζει μόνο την πρώτη Ιανουαρίου.

Μια δεύτερη μικρή «νέα χρονιά» έρχεται πάντα τον Σεπτέμβριο.

Τα παιδιά επιστρέφουν στο σχολείο και στο νηπιαγωγείο, καινούργια προγράμματα εμφανίζονται στο ψυγείο, αρχίζουν οι εξωσχολικές δραστηριότητες και το ξυπνητήρι χτυπά ξανά το πρωί. Το ημερολόγιό μου, που το καλοκαίρι ήταν λίγο πιο άδειο, αρχίζει ξαφνικά να γεμίζει γρήγορα.

Μαζί με όλα αυτά, επιστρέφω κι εγώ στους ρυθμούς μου.

Τα μαθήματα ξεκινούν ξανά, με περιμένουν παραγγελίες και θέλω σιγά σιγά να αρχίσω και νέους πίνακες.

Παράλληλα ετοιμάζω το νέο μου εγχείρημα, θα ήθελα να γράφω ξανά περισσότερο εδώ στον ιστότοπο και έχω πολλές ακόμη ιδέες στο μυαλό μου. Για κάποιες, ούτε κι εγώ ξέρω ακόμη πού θα με οδηγήσουν τελικά.

Και, στην πραγματικότητα, ανυπομονώ για όλα αυτά.

Δεν χρειάζεται να έχω σχεδιάσει τέλεια όλη την επόμενη χρονιά μέσα στην πρώτη εβδομάδα του Σεπτεμβρίου.

Αρκεί να ξαναβρώ τον ρυθμό μου.

Να πάω τα παιδιά εκεί που πρέπει, να ανοίξω την πόρτα του ατελιέ, να φτιάξω έναν καφέ και να πιάσω το πινέλο.

Και να συνεχίσω από εκεί που σταμάτησα πριν από το καλοκαίρι.

Να ’μαι λοιπόν πάλι εδώ. 🤎

Και είμαι πραγματικά περίεργη να δω τι θα δημιουργηθεί στο ατελιέ μου μέσα στην επόμενη σχολική χρονιά.

Kristýna