Gdy obraz nie ma twarzy, a jednak opowiada historię

„Nie rozumiem abstrakcji.”

To zdanie słyszę w swojej pracowni dość często.

A wiecie co?

Zawsze tylko się uśmiecham. Bo nie uważam, że musimy rozumieć obraz abstrakcyjny. O wiele ważniejsze jest to, co w nas budzi.

Może właśnie dlatego malarstwo abstrakcyjne tak mnie fascynuje.

Każdy widzi w obrazie coś innego

Stoją przed nim dwie osoby.

Jedna mówi, że widzi spokojne morze o zachodzie słońca.

Druga w tych samych barwach odkrywa burzę albo wspomnienie z dzieciństwa.

I żadna z nich się nie myli.

Obraz abstrakcyjny nie ma bowiem jednej właściwej odpowiedzi. Nie podpowiada nam, co mamy myśleć. Zostawia przestrzeń dla naszej wyobraźni, emocji i wspomnień.

Właśnie w tym tkwi jego urok.

Obraz nie musi czegoś przedstawiać, żeby coś powiedzieć

Kiedy maluję portret, celem jest uchwycenie człowieka.

Kiedy maluję abstrakcję, staram się uchwycić uczucie.

Czasem jest to radość.

Innym razem spokój, odwaga, energia albo okres, który człowiek właśnie przeżywa.

Nie zawsze da się namalować emocje za pomocą twarzy. Czasem o wiele lepiej oddają je barwy, warstwy lub wyrazista faktura stworzona pędzlem i szpachlą malarską.

Także dlatego twórczość abstrakcyjna wciąż na nowo mnie przyciąga.

Każda warstwa ma swoje znaczenie

Kiedy przyjrzycie się obrazowi abstrakcyjnemu z bliska, być może odkryjecie coś, czego z daleka w ogóle nie widać.

Delikatne pociągnięcia pędzla.

Wyrazisty ślad szpachli.

Barwę, która celowo tylko lekko prześwituje spod kolejnej warstwy.

Przypadkowe rozpryski farby.

I właśnie te detale nadają obrazowi głębię.

Podczas malowania nigdzie się nie spieszę. Niektórym warstwom pozwalam wyschnąć, inne znów zamalowuję. Czasem wracam do obrazu przez kilka dni, bo czuję, że jeszcze czegoś mu brakuje.

To proces, którego nie da się przyspieszyć.

Pozwólcie obrazowi przez chwilę przemówić

Kiedy przyjdziecie do galerii lub pracowni, spróbujcie postawić sobie małe wyzwanie.

Nie stójcie przed obrazem tylko przez kilka sekund.

Zostańcie chwilę dłużej.

Zwróćcie uwagę na barwy, faktury i światło. Spróbujcie zadać sobie proste pytanie:

Jakie uczucie wywołuje we mnie ten obraz?

Nie szukajcie właściwej odpowiedzi.

Bo ona nie istnieje.

I właśnie to jest piękne w sztuce abstrakcyjnej.

Sztuka nie jest zagadką

Nie musicie rozpoznawać, co przedstawia obraz.

Nie musicie szukać ukrytego znaczenia ani złożonej symboliki.

Wystarczy, że zatrzyma was na chwilę.

Że skłoni was do myślenia.

Że obudzi w was wspomnienie, emocję lub uczucie, którego być może od dawna nie odczuwaliście.

Wtedy spełnił swoje zadanie.

Dlatego kocham malarstwo abstrakcyjne

Każdy mój obraz powstaje inaczej.

Czasem pierwsze pociągnięcia pędzla prowadzą całą opowieść.

Innym razem obraz kształtuje szpachla, nakładanie kolejnych warstw farby albo przypadek, który postanawiam zachować.

I właśnie dlatego nigdy nie powstaną dwa takie same obrazy.

Tak jak nie ma dwojga ludzi o tej samej historii.

Może właśnie dlatego wierzę, że obraz abstrakcyjny nie musi mieć twarzy, by umiał opowiadać.

Wystarczy, że potrafi coś obudzić w tym, kto na niego patrzy.