Wanneer een schilderij geen gezicht heeft, maar toch een verhaal vertelt

‘Ik begrijp abstracte kunst niet.’

Het is een zin die ik vrij vaak hoor in mijn atelier.

En weet u wat?

Ik glimlach dan altijd alleen maar. Want ik denk niet dat we een abstract schilderij hoeven te begrijpen. Veel belangrijker is wat het in ons wakker maakt.

Misschien is dat precies waarom abstracte schilderkunst me zo fascineert.

Iedereen ziet iets anders in een schilderij

Er staan twee mensen voor.

De een zegt dat hij een kalme zee bij zonsondergang ziet.

De ander ontdekt in diezelfde kleuren een storm of een jeugdherinnering.

En geen van beiden heeft het mis.

Een abstract schilderij kent namelijk niet één juist antwoord. Het schrijft ons niet voor wat we moeten denken. Het laat ruimte voor onze fantasie, emoties en herinneringen.

Juist daarin schuilt zijn betovering.

Een schilderij hoeft niet iets af te beelden om iets te vertellen

Wanneer ik een portret schilder, wil ik de mens vastleggen.

Wanneer ik abstract schilder, probeer ik een gevoel vast te leggen.

Soms is dat vreugde.

Andere keren rust, moed, energie of een periode die iemand op dat moment doormaakt.

Emoties laten zich niet altijd in een gezicht schilderen. Soms komen ze veel beter tot uitdrukking in kleuren, lagen of een uitgesproken textuur, aangebracht met penseel en paletmes.

Ook daarom blijft abstract werken me telkens weer aantrekken.

Elke laag heeft haar eigen betekenis

Wanneer u een abstract schilderij van dichtbij bekijkt, ontdekt u misschien iets wat van een afstand helemaal niet zichtbaar is.

Fijne penseelstreken.

Een uitgesproken spoor van het paletmes.

Een kleur die bewust maar heel licht door een volgende laag heen schemert.

Toevallige verfspatten.

Juist deze details geven het schilderij diepte.

Tijdens het schilderen neem ik de tijd. Sommige lagen laat ik drogen, andere schilder ik opnieuw over. Soms keer ik dagenlang naar een schilderij terug, omdat ik voel dat er nog iets ontbreekt.

Het is een proces dat zich niet laat overhaasten.

Laat het schilderij even spreken

Wanneer u een galerie of atelier bezoekt, probeer uzelf dan een kleine uitdaging te stellen.

Blijf niet slechts een paar seconden voor een schilderij staan.

Blijf wat langer.

Let op de kleuren, de texturen en het licht. Stel uzelf eens een eenvoudige vraag:

Welk gevoel roept dit schilderij bij mij op?

Zoek niet naar het juiste antwoord.

Dat bestaat namelijk niet.

En juist dat is het mooie aan abstracte kunst.

Kunst is geen raadsel

U hoeft niet te herkennen wat het schilderij voorstelt.

U hoeft niet naar een verborgen betekenis of ingewikkelde symboliek te zoeken.

Het is genoeg als het u even laat stilstaan.

Als het u aan het denken zet.

Als het een herinnering, emotie of gevoel in u wakker maakt dat u misschien al lange tijd niet meer had ervaren.

Dan heeft het zijn doel bereikt.

Daarom houd ik van abstracte schilderkunst

Elk schilderij van mij ontstaat op een andere manier.

Soms bepalen de eerste penseelstreken het hele verhaal.

Andere keren krijgt het schilderij vorm door het paletmes, de verflagen of een toeval dat ik besluit te behouden.

En juist daarom ontstaan er nooit twee dezelfde schilderijen.

Net zoals er geen twee mensen met hetzelfde verhaal bestaan.

Misschien is dat precies waarom ik geloof dat een abstract schilderij geen gezicht nodig heeft om een verhaal te kunnen vertellen.

Het is genoeg als het iets kan wakker maken in degene die ernaar kijkt.