Kiedy obraz znajduje swój dom

Niedawno przekazałam kolejny obraz na zamówienie. I muszę przyznać, że z niektórymi obrazami naprawdę trudno się rozstać.

Od pierwszego pociągnięcia pędzlem wiedziałam, że ten będzie wyjątkowy. Wybrałam barwy ziemi – odcienie brązu, beżu, czerni i delikatne akcenty pomarańczu. To kolory, które odbieram jako spokojne, eleganckie i ponadczasowe. Potrafią nadać wnętrzu przytulności, a jednocześnie niosą w sobie wiele emocji.

Właśnie dlatego praca nad tym obrazem sprawiała mi tyle radości. Malował się niemal sam. Każda warstwa naturalnie łączyła się z poprzednią, a ja naprawdę cieszyłam się całym procesem. Są chwile, gdy człowiek traci poczucie czasu i pozwala się prowadzić jedynie kolorom, fakturze i własnej intuicji. To właśnie za te chwile tak bardzo kocham swoją pracę.

Malarstwo abstrakcyjne jest dla mnie wolnością. Nigdy z góry nie wiem dokładnie, dokąd zaprowadzi mnie kolejne pociągnięcie pędzlem. Dzięki temu każdy obraz jest oryginałem, który już nigdy nie powstanie w dokładnie taki sam sposób.

Z tym obrazem wiąże się jednak jeszcze jedno piękne wspomnienie. Zanim przyjechała po niego nowa właścicielka, moją pracownię odwiedziło dwóch różnych klientów. Obaj zatrzymali się przy nim i niemal tymi samymi słowami zapytali mnie, czy jest na sprzedaż. Musiałam z uśmiechem odpowiedzieć im, że ma już swojego właściciela. Przyznam, że niezmiernie mnie to ucieszyło. To ten moment, w którym uświadamiam sobie, że obraz potrafi przemówić nie tylko do osoby, dla której powstał, ale też do kogoś zupełnie innego.

I właśnie to jest dla mnie największą nagrodą.

W chwili, gdy przekazuję obraz, moja praca właściwie się nie kończy. Wręcz przeciwnie. Zaczyna się jego nowa historia. Staje się częścią domu, codziennego życia i wspomnień swojego właściciela.

Bardzo dziękuję za zaufanie. Wierzę, że będzie sprawiał radość jeszcze przez wiele lat i że za każdym razem, gdy jego właścicielka na niego spojrzy, odnajdzie w nim coś nowego.