Dlaczego zaczęłam malować Indian (i kiedy to wszystko się zaczęło)

24. 4. 20263 min read

Moja droga do malowania Indian nie zaczęła się od żadnego planu ani jasnej wizji. Nie powiedziałam sobie, że właśnie to będzie mój styl. Wszystko zaczęło się naturalnie w roku 2019, kiedy namalowałam swojego pierwszego Indianina jako prezent dla taty.

W tamtym czasie nie miałam prawie żadnego doświadczenia. Nie znałam zasad malarstwa, nie umiałam prawidłowo mieszać farb i nie wiedziałam, jakich pędzli użyć. Mimo to zabrałam się do pracy. Malowałam wyłącznie intuicyjnie, bez zastanawiania się i bez presji na efekt. Właśnie ta swoboda nadała obrazowi siłę.

Do dziś pamiętam moment, kiedy tata go zobaczył. Tę radość i szczerość. Właśnie wtedy zaczęła się cała ta historia.

Rok 2020: Indianin jako wojownik

Rok później wróciłam do tego motywu. Tym razem nie chodziło już tylko o próbowanie. Powstał obraz Indianina jako wojownika, bo właśnie tak postrzegałam swojego tatę. Silnego, cichego i zawsze obecnego.

Ten obraz znaczył dla mnie o wiele więcej niż tylko portret. Pomógł mi wyrazić coś, co trudno ująć w słowa.

Potem przyszła cisza

Na długi czas odeszłam od malowania Indian. Nie była to decyzja, raczej naturalny dystans. Niektóre rzeczy potrzebują czasu. Nie da się ich zaplanować ani wymusić. Muszą dojrzeć same.

Rok 2024: Anielski Indianin

Przełom nastąpił w roku 2024.

Powstał obraz „anielski Indianin” o imieniu Angeliánka, który niósł zupełnie inną energię. Malowałam go, by wesprzeć pewną wspaniałą dziewczynę. Tym razem włożyłam w obraz więcej delikatności, światła i nadziei.

Obraz został następnie sprzedany na aukcji i ruszył dalej własną drogą.

Trafił aż do Egiptu.

Do dziś wydaje mi się niesamowite, jak daleko może dotrzeć coś, co powstało z czystego uczucia i chęci pomocy.

Rok 2025: Powrót, którego się nie spodziewałam

Po kilku latach motyw Indian pojawił się ponownie. Tym razem ze znacznie większą siłą.

Nie zrodził się w głowie, lecz wewnątrz mnie. Bez planowania, bez strategii.

Nagle wiedziałam, że chcę znów ich malować.

Stopniowo dotarło do mnie, że nie chodzi tylko o motyw. Chodzi o uczucie, które wkładam w obrazy. Indianie stali się naturalną częścią mojej twórczości.

Może nie są dla każdego. I to jest w porządku. Kto je czuje, ten wie.