Γιατί άρχισα να ζωγραφίζω ιθαγενείς της Αμερικής (και πότε ξεκίνησαν όλα)

Η πορεία μου στη ζωγραφική των Ινδιάνων δεν ξεκίνησε με κάποιο σχέδιο ή ξεκάθαρο όραμα. Δεν είπα στον εαυτό μου ότι αυτό θα ήταν το ύφος μου. Όλα προέκυψαν φυσικά το 2019, όταν ζωγράφισα τον πρώτο μου Ινδιάνο ως δώρο για τον μπαμπά μου.

Εκείνη την εποχή δεν είχα σχεδόν καθόλου εμπειρία. Δεν γνώριζα τους κανόνες της ζωγραφικής, δεν ήξερα να αναμειγνύω σωστά τα χρώματα και δεν είχα ιδέα ποια πινέλα να χρησιμοποιήσω. Κι όμως, το τόλμησα. Ζωγράφιζα μόνο με το συναίσθημα, χωρίς πολλή σκέψη και χωρίς πίεση για το αποτέλεσμα. Αυτή ακριβώς η ελευθερία έδωσε δύναμη στον πίνακα.

Θυμάμαι ακόμη τη στιγμή που τον είδε ο μπαμπάς μου. Εκείνη τη χαρά και την αυθεντικότητα. Τότε ακριβώς άρχισε να γράφεται όλη αυτή η ιστορία.

---

Έτος 2020: Ο Ινδιάνος ως πολεμιστής

Έναν χρόνο αργότερα επέστρεψα σε αυτό το θέμα. Αυτή τη φορά δεν επρόκειτο πια απλώς για πειραματισμό. Δημιούργησα έναν πίνακα με έναν Ινδιάνο ως πολεμιστή, γιατί ακριβώς έτσι έβλεπα τον μπαμπά μου. Δυνατό, σιωπηλό και πάντα παρόντα.

Αυτός ο πίνακας σήμαινε για μένα πολύ περισσότερα από ένα πορτρέτο. Με βοήθησε να εκφράσω κάτι που δύσκολα λέγεται με λόγια.

---

Ύστερα ήρθε η σιωπή

Για πολύ καιρό άφησα τους Ινδιάνους στην άκρη. Δεν ήταν απόφαση, περισσότερο μια φυσική απομάκρυνση. Κάποια πράγματα χρειάζονται χρόνο. Δεν μπορούν να προγραμματιστούν ούτε να επιβληθούν. Πρέπει να ωριμάσουν μόνα τους.

---

Έτος 2024: Ο αγγελικός Ινδιάνος

Η καμπή ήρθε το 2024.

Δημιουργήθηκε ένας πίνακας με έναν «αγγελικό Ινδιάνο» με το όνομα Angeliánka, που έφερε μια εντελώς διαφορετική ενέργεια. Τον ζωγράφισα για να στηρίξω μια υπέροχη κοπέλα. Αυτή τη φορά έβαλα στον πίνακα περισσότερη τρυφερότητα, φως και ελπίδα.

Στη συνέχεια ο πίνακας πουλήθηκε σε δημοπρασία και συνέχισε τη δική του πορεία.

Έφτασε μέχρι την Αίγυπτο.

Ακόμη και σήμερα μου φαίνεται απίστευτο πόσο μακριά μπορεί να φτάσει κάτι που γεννήθηκε από καθαρό συναίσθημα και διάθεση για βοήθεια.

---

Έτος 2025: Μια επιστροφή που δεν περίμενα

Ύστερα από μερικά χρόνια, το θέμα των Ινδιάνων εμφανίστηκε ξανά. Αυτή τη φορά πολύ πιο δυνατά.

Δεν ήρθε από το μυαλό, αλλά από μέσα μου. Χωρίς σχεδιασμό, χωρίς στρατηγική.

Ξαφνικά ήξερα ότι ήθελα να τους ζωγραφίσω ξανά.

Σταδιακά συνειδητοποίησα ότι δεν ήταν απλώς ένα θέμα. Ήταν το συναίσθημα που βάζω στους πίνακές μου. Οι Ινδιάνοι έγιναν φυσικό κομμάτι της δημιουργίας μου.

Ίσως δεν είναι για όλους. Και αυτό είναι εντάξει. Όποιος τους νιώθει, ξέρει.

---

Και μετά;

Το 2025 έφερε την πιο πρόσφατη Ινδιάνα μου.

Τώρα αναρωτιέμαι:
Θα υπάρξει άλλη μία το 2026;

Ειλικρινά, δεν ξέρω.

Ένα πράγμα όμως ξέρω με σιγουριά. Δεν έχει νόημα να πιέζεις αυτά τα πράγματα. Αν είναι να έρθουν, θα έρθουν μόνα τους.

---

Ίσως ποτέ να μην ήταν οι Ινδιάνοι το θέμα

Ίσως ποτέ να μην επρόκειτο μόνο για τους ίδιους τους Ινδιάνους.

Όλον αυτόν τον καιρό, ήταν οι αναμνήσεις.
Τα συναισθήματα.
Η δύναμη που δεν φαίνεται.

Και γι’ αυτό ακριβώς ζωγραφίζω με Αγάπη.